معنی
اذعان به معنای اقرار کردن، پذیرفتن واقعیت، گردن نهادن و تسلیم شدن در برابر یک سخن، حکم یا امر حق است. در اصطلاحات قدیمیتر، این واژه به معنی اعتقاد قلبی و جزمیت اراده پس از برطرف شدن شک نیز به کار میرفته است.
یعنی چه
وقتی کسی به چیزی اذعان میکند، یعنی مقاومت ذهنی یا زبانی خود را کنار گذاشته و صحت و درستی آن مطلب یا اشتباه خود را صراحتاً قبول کرده و به آن معترف شده است.
مترادف
واژههایی مانند اعتراف و اقرار نزدیکترین همپوشانی معنایی را با اذعان دارند، جایی که فرد حقیقتی را به زبان یا در عمل تایید میکند.
ریشه
این واژه ریشه عربی دارد و مصدر باب افعال (إذعان) از سه حرف اصلی «ذ ع ن» است. مفهوم اصلی این ریشه در زبان عربی، سرعت در طاعت و فرمانبرداری بدون سرکشی است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به کسر الف و سکون ذال یعنی به صورت (ئِذْعان) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «اقرار کردن»، «اعتراف» یا «پذیرش حقیقت»، واژه ۵ حرفی «اذعان» یک جواب دقیق و استاندارد است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم اذعان در زبان انگلیسی، بسته به بافت متن از واژههایی استفاده میشود که نشاندهنده تایید رسمی یا پذیرش یک واقعیت و تسلیم در برابر آن هستند.
به فارسی
برابرها و معادلهای اصیل فارسی که میتوانند جایگزین این واژه شوند شامل «پذیرفتاری»، «گردننهی» و عبارتهای فعلی مانند «خستو شدن» یا «پذیرفتن» هستند.
جمعبندی و توضیح کامل اذعان
واژه «اذعان» یک مفهوم اخلاقی، حقوقی و معرفتی را در خود جای داده است که نشاندهنده تسلیم آگاهانه و فروتنی عقل در برابر واقعیت است. زمانی که فردی پس از بررسی یا مواجهه با حقیقت، مقاومت خود را کنار میگذارد و به درستیِ یک امر گردن مینهد، در واقع به آن اذعان کرده است. این کلمه فراتر از یک پذیرش ساده، نوعی تعهد قلبی و زبانی را به همراه دارد.
از نظر ریشهشناسی، این واژه عربی بوده و از ریشه «ذعن» به معنای طاعتِ بدون سرکشی میآید. جالب اینجاست که مشتق این کلمه یعنی «مذعنین» یکبار نیز در قرآن (آیه ۴۹ سوره نور) به معنای مطیعان و تسلیمشدگان به کار رفته است که اصالت و عمق معنایی آن را در ادبیات اسلامی و فارسی نشان میدهد.