یعنی چه
ملح بحری یک ترکیب وصفی عربی است که در لغت به معنای «نمک دریایی» میباشد. در طب سنتی و کتابهای کهن داروسازی، این واژه ذیل املاح آبی (ملح مائی) دستهبندی شده و به نمکی طبیعی گفته میشود که از طریق تبخیر آب دریاها یا دریاچههای شور حاصل میشود. در متنهای قدیمی اشاره شده که نوع طبیعی و تصفیهنشدهٔ آن ممکن است کمی مایل به تیرگی یا سیاهی باشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «مِلْحِ بَحْری» است که در آن واژهٔ مِلْح با کسر ميم و سکون لام، و بَحْری با فتح باء و سکون حاء خوانده میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ به راهنمای «نمک دریایی به عربی» یا «ملح بحری»، خود واژهٔ «ملح بحری» با ۷ حرف است. همچنین معادلهای دیگری مانند ملح مائی نیز ممکن است مد نظر باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به نمک حاصل از تبخیر آب دریا، از عبارت Sea salt استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معاصر، این ترکیب به صورت مضاف و مضافالیه و با عبارت «مِلْح البحر» به کار میرود.
به فارسی
برگردان مستقیم و دقیق این عبارت ترکیبی در زبان فارسی، «نمک دریایی» یا «نمک دریا» است.
نماد چیست
در علوم غریبه، کیمیاگری کهن و نمادشناسی، «ملح» (نمک) در کنار جیوه و گوگرد، یکی از سه عنصر مایهٔ حیات و عالم (Tria Prima) شمرده میشد. ملح بحری و به طور کلی نمک، نماد زمین، ثبات، بلورینگی، حقیقتِ تغییرناپذیر، ماندگاری و پاککنندگی (تطهیر) است.
جمعبندی و توضیح کامل ملح بحری
ملح بحری ترکیبی عربی به معنای نمک دریایی است که از تبخیر طبیعی آب دریاها و دریاچههای شور به دست میآید. این اصطلاح در طب سنتی و متون کهن داروسازی نظیر تحفه حکیم مؤمن و مخزنالادویه کاربرد فراوان داشته و در دسته املاح آبی جای میگیرد. این نوع نمک به دلیل داشتن املاح معدنی همراه، گاه در حالت تصفیهنشده تیره رنگ به نظر میرسد.
اگرچه عین ترکیب «ملح بحری» در قرآن مجید نیامده، اما ریشه مفرد آن یعنی «ملح» به عنوان صفت (به معنی شور) دو بار در سورههای فرقان و فاطر برای توصیف آب دریاها در تقابل با آب شیرین استفاده شده است. از نظر نمادشناسی نیز این ماده در کیمیاگری کهن نمادی از ثبات، پاککنندگی و حقیقت تغییرناپذیر به شمار میرود.