یعنی چه
لباس جنگی به پوشش ویژه، مقاوم و مجهزی گفته میشود که رزمندگان و نظامیان در میدان نبرد برای محافظت از بدن خود در برابر ضربات اسلحه، تیر، شمشیر و ترکشها به تن میکنند. این واژه به عنوان یک ترکیب وصفی معمولی و کلاسیک، به انواع جامههای رزم از زرههای سنتی گرفته تا یونیفرمهای مدرن نظامی دلالت دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت [لِ با سِ جَ نْ گی] (le bā se jang i) است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ مستقیم این ابهام خودِ عبارت «لباس جنگی» با ۸ حرف است. همچنین کلماتی مانند زره، جوشن، خفتان، گبر و لبوس نیز به عنوان کلمات جایگزین کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سنتی یا مدرن بودن لباس، از واژگان متفاوتی استفاده میشود؛ Armor بیشتر برای زرههای فلزی قدیمی و Combat uniform برای لباسهای نظامی امروزی به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی کلمات متنوعی برای این مفهوم وجود دارد. همچنین در قرآن کریم در آیه ۸۰ سوره انبیاء از واژه «لَبوس» و در آیه ۸۱ سوره نحل از واژه «سَرابِیل» برای اشاره به پوششهای دفاعی و جنگی استفاده شده است.
نماد چیست
لباس جنگی در فرهنگهای مختلف و ادبیات حماسی مانند شاهنامه فردوسی، نماد بارز آمادگی برای دفاع، شجاعت، سلحشوری و جهاد در راه عقیده است. در ادبیات عرفانی نیز این مفهوم به عنوان نمادی از زره تقوا و پایداری انسان در مواجهه با وسوسههای شیطانی و نفسانی تعبیر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل لباس جنگی
عبارت «لباس جنگی» یک ترکیب وصفی آمیخته فارسی-عربی است که بخش اول آن یعنی «لباس» ریشه عربی داشته و بخش دوم آن یعنی «جنگی» از واژه «جنگ» با ریشه پهلوی و فارسی میانه به همراه یای نسبت ساخته شده است. این واژه به طور کلی به هر نوع پوشش محافظتی اطلاق میشود که انسان را در نبردها از آسیب مصون میدارد؛ در گذشته این پوشش شامل زره، جوشن، خفتان و کلاهخود بود و امروزه به شکل یونیفرمهای مجهز نظامی و جلیقههای ضدگلوله نمود دارد.
این مفهوم در متون شریف قرآنی نیز با واژگانی همچون «لَبوس» (در داستان ساختن زره توسط حضرت داوود) و «سَرابِیل» مورد اشاره قرار گرفته که نشاندهنده اهمیت ابزار دفاعی در صیانت از جان انسانهاست. لباس جنگی علاوه بر کاربرد عملی و نظامی، در ادبیات حماسی و عرفانی ما جایگاه ویژهای دارد و همواره استعارهای از سلحشوری، ایستادگی و تقوای درونی بوده است.