یعنی چه
این عبارت یک ترکیب وصفی (موصوف و صفت) متشکل از واژه عربی «فقیر» و واژه فارسی «کهن» است. در ادبیات و عرفان، این اصطلاح علاوه بر اشاره به فردی پیر و تهیدست، به عارف یا سالک کهنسالی اطلاق میشود که عمر خود را در مسیر زهد، سادگی و رهایی از مادیات سپری کرده و به مقام فقر معنوی دست یافته است.
مترادف
واژههای فوق نزدیکترین همپوشانی معنایی را با این ترکیب ادبی و عرفانی دارند.
تلفظ
این ترکیب متشکل از دو واژه است که با کسرهٔ اضافه به یکدیگر متصل میشوند: فَقیر (فتح ف، کسر ق) و کُهَن (ضم ک، فتح ه).
در جدول
در معماها و جداول کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «تهیدست پیر» یا «درویش سالخورده»، عبارت ۷ حرفی «فقیر کهن» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم عرفانی آن از تعابیری همچون عارف یا درویش پیر و برای معنای ظاهری آن از واژگان مربوط به تهیدست سالخورده استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات مکتوب و عرفانی پارسی، این عبارت نمادی از بریدن از هیاهوی جهان، گذشتن از تمایلات نفسانی در طول زمان و رسیدن به پختگی، اصالت و تواضع درویشانه است.
جمعبندی و توضیح کامل فقیر کهن
عبارت «فقیر کهن» یک ترکیب وصفی است که از امتزاج دو واژه عربی و فارسی پدید آمده و بیشتر در متون کهن، اشعار عرفانی و اسناد قدیمی به چشم میخورد. این اصطلاح در ظاهر به فردی پیر و تهیدست اشاره دارد، اما در لایههای عمیقتر ادبی، نشاندهنده سالک یا عارفی است که سالیان دراز در مسیر زهد گام برداشته و به فقر معنوی، یعنی بینیازی از ماوری حق، رسیده است.
این ترکیب نمادین در اشعار شاعران کلاسیک نظیر اهلی شیرازی نیز به کار رفته و جلوهای از پختگی، تواضع و بریدن از مادیات را به تصویر میکشد. در مسابقات و جداول کلمات متقاطع نیز این عبارت هفتحرفی به عنوان پاسخی برای مفاهیمی چون پیر ژندهپوش یا درویش سالخورده کاربرد دارد.