یعنی چه
ابوکالیجار دیلمی یک اسم خاص و لقب تاریخی متعلق به امیران شمال ایران است. بخش اصلی آن یعنی «کالیجار» در زبان دیلمی و طبری به معنی جنگ، نبرد و کارزار است و در مجموع به معنای فرد جنگاور یا صاحب نبرد میباشد.
تلفظ
این عبارت به صورت «اَ بو کا لی جارِ دِی لَ می» تلفظ میشود. در اصلِ زبانهای شمال ایران به صورت «باکالیجار» یا «بوکالیجار» بوده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «ابوکالیجار دیلمی» با ۱۵ حرف است. کلمات جایگزین و مرتبط دیگر شامل باکالیجار و کارزار هستند.
به انگلیسی
در متون تاریخی و دانشنامههای انگلیسیزبان، این نام به صورت Abu Kalijar al-Daylami یا شکل کوتاهشدهٔ Ba-Kalijar نگاشته میشود.
به فارسی
از نظر برگردان لغوی اجزای کلمه به فارسی دری مدرن، ریشهٔ «کالیجار» همان «کارزار» پهلوی است که به معنای جنگ و نبرد به کار میرود.
نماد چیست
این نام در تاریخ ایران نماد دلاوری، روحیه حماسی، آیین عیاری و حاکمیت سلسلههای بومی خطهٔ شمال (مانند آل بویه و آل زیار) در قرون چهارم و پنجم هجری است.
جمعبندی و توضیح کامل ابوکالیجار دیلمی
عبارت «ابوکالیجار دیلمی» یک اسم خاص و لقب تاریخی برجسته متعلق به دوران حاکمیت خاندانهای شمال ایران در قرون میانه اسلامی است. این نام در اصل در زبانهای دیلمی و طبری به صورت «باکالیجار» تلفظ میشده که نویسندگان عربزبان آن را به شکل کنیهٔ «ابوکالیجار» ثبت کردهاند. واژهٔ کالیجار از ریشه پهلوی «کاریچار» گرفته شده که در فارسی دری به صورت «کارزار» درآمده و به معنای جنگ و نبرد است؛ بنابراین، معنای کلی این نام «مرد جنگجو» یا «صاحب پیکار» است.
این عنوان به طور ویژه لقب چند تن از امیران و شاهپوران نامدار سلسلههای آل بویه و آل زیار (مانند عمادالدین ابوکالیجار مرزبان) بوده است که تباری از منطقهٔ کوهستانی دیلم (گیلان و مازندران امروزی) داشتند. به همین دلیل، این عبارت در ادبیات تاریخی و جدولهای کلمات متقاطع به عنوان نمادی از پادشاهیهای بومی، فرهنگ حماسی و جنگاوری خطهٔ شمال ایران یاد میشود.