یعنی چه
این عبارت دارای دو معنای متمایز است؛ در مفهوم عامیانه و اخلاقی به معنای شیفتگی، دلبستگی شدید به طلا، ثروتاندوزی و مالپرستی است. اما در متون کهن پزشکی و طب سنتی، «حبّ الذهب» نام یک داروی ترکیبی و شاهانه (قرص) منسوب به ابوعلی سینا است که در ترکیبات آن از برادههای طلا، زعفران و مروارید برای پاکسازی اخلاط سر و بدن و تقویت چشم استفاده میشده است.
در جدول
کلمه مورد نظر در جدول ۷ حرف دارد و به عنوان پاسخی برای طلاپرستی، زر دوستی یا نام دارویی سنتی حاوی برادههای طلا به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به متن، در مفاهیم روانشناختی و اخلاقی از معادلهای مربوط به دلبستگی به ثروت و در متون پزشکی کهن از معادل دارویی آن استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح خود ریشه عربی دارد و ترکیب اضافی از حُب (دوست داشتن) و الذَّهَب (طلا) است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای بیان مفهوم معنوی و دارویی این واژه از این معادلات استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی این کلمه در ساحت اخلاق «زر دوستی» و «مالپرستی» است و در ساحت پزشکی کهن میتوان آن را «قرص طلا» یا «حب مروارید و طلا» نامید.
نماد چیست
در فرهنگ عامه، ادبیات عرفانی و متون اخلاقی، این عبارت نماد بارز دنیاپرستی، طمع بشری، حجابهای مادی قلب و اصطلاحاً چسبندگی به زینتهای فانی دنیا است. در مقابل، در تاریخ پزشکی نمادی از یک اکسیر گرانقیمت، شاهانه و درمانی تخصصی به شمار میآید.
جمعبندی و توضیح کامل حب الذهب
عبارت «حب الذهب» یک ترکیب عربی با دو کاربرد کاملاً متفاوت است. در وهله اول، این واژه در ادبیات اخلاقی و دینی به معنای دوست داشتن طلا، زرپرستی و شیفتگی شدید نسبت به ثروت دنیاست. اگرچه خود این ترکیب دقیقاً در قرآن نیامده، اما مضمون آن در آیه ۱۴ سوره آلعمران که به فریبندگی و حب اموال فراوان از طلا و نقره (الذهب والفضة) اشاره دارد، تقبیح شده و نمادی از افزونخواهی انسان تلقی میشود.
در کاربرد دوم که یک اصطلاح تخصصی لغتنامهای و پزشکی کهن است، حب الذهب به نوعی قرص درمانی اشاره دارد. این داروی گرانبها که فرمول آن را به ابوعلی سینا نسبت میدهند، از ترکیباتی چون براده طلا، زعفران و مروارید ساخته میشده و برای درمان بیماریهای مغز، تقویت دید چشم و پاکسازی بدن کاربرد داشته است.