یعنی چه
واژه میراث در لغت به دو جنبه مادی و معنوی اشاره دارد. در مفهوم مادی، همان ارث و داراییهای بهجا مانده از فرد درگذشته است که طبق قانون یا سنت میان ورثه تقسیم میشود. در مفهوم گستردهتر و معنوی، به تمام دستاوردهای فکری، تاریخی، تمدنی و فرهنگی یک ملت گفته میشود که از نیاکان به نسلهای امروزی انتقال یافته است.
مترادف
این واژهها همگی در معنای داراییها یا ارزشهای مادی و معنوی باقیمانده از گذشته با میراث همپوشانی دارند.
متضاد
مکتسب به داراییهایی اشاره دارد که فرد خودش به دست آورده و از کسی به او ارث نرسیده است.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه عربی «و ر ث» اشتقاق یافتهاند و مفاهیم مربوط به انتقال مال یا ویژگی را میرسانند.
ریشه
این واژه از ریشه عربی «و ر ث» است. در اصل بر وزن مِفْعال (مِوْراث) بوده که طبق قواعد اعلال در زبان عربی، حرف «و» ساکن بعد از کسره به «ی» تبدیل شده و به صورت «میراث» درآمده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «مال مرده» یا «آنچه از گذشتگان مادی یا معنوی باقی میماند»، کلمه ۵ حرفی «میراث» یک پاسخ دقیق است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، برای مفاهیم حقوقی و مالی از Inheritance و برای مفاهیم تاریخی و تمدنی از Heritage استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مدرن، واژه «تراث» بیشتر برای میراث فرهنگی و معنوی و واژههای «ارث» و «ترکه» برای مباحث فقهی و مالی به کار میروند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی این واژه عیناً با املا و تلفظ Miras برای هر دو مفهوم مادی و معنوی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این واژه کلماتی مانند «مردهریگ» (مالی که از مرده ریخته و باقی مانده) و «پسافکند» یا «پسافت» هستند که در ادبیات کهن به کار رفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل میراث
واژه «میراث» اصالتاً ریشهای عربی دارد و از مصدر «ورث» مشتق شده است. این کلمه در طول تاریخ وارد زبان فارسی شده و نقشی دوگانه و بسیار کلیدی پیدا کرده است؛ از یک سو در متون حقوقی، فقهی و زندگی روزمره به معنای مال، ملک و ماترکی است که پس از مرگ یک فرد به طور قانونی به محارم و نزدیکانش منتقل میشود، و از سوی دیگر در ادبیات اجتماعی و تمدنی کاربرد دارد.
در بعد فرهنگی، میراث به عنوان نمادی از اصالت، هویت و پیوند ناگسستنی میان نسلها شناخته میشود. عباراتی چون «میراث فرهنگی» یا «میراث معنوی» بیانگر ارزشها، آداب و رسوم، بناهای تاریخی و دانش بومی هستند که از پیشینیان صیانت شده و به دست نسل امروز رسیدهاند تا از گزند فراموشی حفظ شوند.
این کلمه در قرآن کریم نیز دو بار (در سورههای آلعمران و حدید) به کار رفته است که در هر دو مورد به مالکیت ابدی و مطلق خداوند بر آسمانها و زمین اشاره دارد، چرا که در نهایت تمامی داراییهای جهان به ذات پاک او بازمیگردد.