یعنی چه
واژهٔ «بدوایت» به صورت مستقل در لغتنامههای معتبر زبان فارسی (مانند دهخدا، معین و عمید) ثبت نشده است. این کلمه در واقع یک غلط املایی، اشتباه نگارشی یا تصحیف (اشتباه در خوانش متون قدیمی) است که به جای یکی از دو واژهٔ «بِدایت» (به معنی شروع و ابتدا) یا «بَدْویّت» (به معنی زندگی عشایری و ابتدایی) به کار میرود.
تلفظ
از آنجا که این واژه اصالت لغوی ندارد، تلفظ استانداردی برای آن تعریف نشده است؛ اما اگر منظور از آن «بِدایت» باشد به صورت (بِ د ا یَ) و اگر منظور «بَدْویّت» باشد به صورت (بَدْ ویْ یَ) تلفظ میشود.
به انگلیسی
با توجه به اینکه واژه اصلی کدام باشد، معادل انگلیسی آن متفاوت است؛ برای بدایت کلمات آغازین و برای بدویت کلمات مربوط به زندگی عشایری و نخستین به کار میرود.
به عربی
هر دو ریشه احتمالی این واژه از زبان عربی وارد فارسی شدهاند. «بداية» از ریشه (ب د أ) به معنی آغاز و «البداوة» از ریشه (ب د و) به معنی صحرانشینی است.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی برای ریشههای احتمالی این کلمه، واژههای «آغاز»، «ابتدا» و «نخستین بخش از هر چیز» (برای بدایت) و یا «عشایرگری»، «صحرانشینی» و «سادگی خاستگاهی» (برای بدویت) است.
در قرآن
خود کلمهٔ «بدوایت» یا «بدایت» در متن قرآن نیامده است، اما ریشهٔ آنها وجود دارد؛ مثلاً ریشه «ب د أ» در آیه ۱۹ سوره عنکبوت (کَیفَ یُبدِئُ اللهُ الخَلقَ) و ریشه «ب د و» به صورت «البَدْو» در آیه ۱۰۰ سوره یوسف به معنی بیابان و چادرنشینی ذکر شده است.
نماد چیست
اگر منظور از آن بدایت باشد، نماد طلوع آفتاب، جوانه زدن و نقطه صفر شروع یک جریان یا سلوک عرفانی است. اگر منظور بدویت باشد، نماد زندگی ساده، به دور از تمدن شهری، طبیعت بکر و کوچنشینی است.
جمعبندی و توضیح کامل بدوایت
کلمهٔ «بدوایت» یک واژهٔ حقیقی و مستقل در لغتنامههای معتبر زبان فارسی به شمار نمیرود. بررسیهای ریشهشناختی و متنی نشان میدهد که این عبارت به احتمال بسیار زیاد حاصل یک غلط املایی رایج یا اشتباه در اسکن و تایپ متون قدیمی (به ویژه به جای ترکیبهایی مثل به روایت) است. برای درک معنای دقیق آن، باید کاربرد متن را سنجید و آن را به یکی از دو واژهٔ صحیح «بدایت» یا «بدویت» ارجاع داد.
در صورتی که این کلمه در ساختار یک جدول یا سوال مطرح شود، باید توجه داشت که املای دقیق آن شش حرف دارد، اما از نظر علمی و نگارشی فاقد هویت مستقل است. اگر هدف متن اشاره به آغاز و ابتدای چیزی باشد، صورت صحیح آن «بدایت» و اگر اشاره به زندگی اولیه و جامعهٔ پیش از تمدن باشد، صورت صحیح آن «بدویت» است.