یعنی چه
واژه «الحسود» صیغه مبالغه از ریشه حسد است و به کسی اشاره دارد که شدت حسادت او بسیار بالا است؛ فردی که با دیدن موفقیت، خوشبختی یا اموال دیگران دچار رنج درونی شده و آرزو میکند آن نعمتها از دست بروند.
تلفظ
این کلمه با الف و لام تعریف و فتحهی حرف حاء، ضمهی سین و تلفظ کشیده واو خوانده میشود: اَلْحَسُود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم شخص حسود بیشتر از واژگان Envious و Jealous استفاده میشود.
به عربی
خود واژه «الحسود» اصالتاً عربی و ساختار مبالغهیافتهی کلمهی حاسد است.
به فارسی
در زبان فارسی معادلهای دقیقی همچون رشکورز، بدخواه، چشمتنگ و حسود برای این کلمه به کار میرود.
در قرآن
عین واژه «الحسود» در قرآن نیامده است، اما ریشه آن در قالب واژه «حاسد» در آیه ۵ سوره فلق آمده: «وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ» که به معنای پناه بردن به خدا از شر حسود هنگام حسادت است.
نماد چیست
الحسود در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی نماد فردی است که آتش حسادتش ابتدا خود او را میسوزاند. همچنین بر اساس ضربالمثل معروف «الحسودُ لا یَسود»، این واژه نماد کسی است که به دلیل بخل و بدخواهی هرگز به بزرگی، آقایی و سروری (سیادت) دست نمییابد.
جمعبندی و توضیح کامل الحسود
واژه عربی «الحسود» که به فرهنگ و ادبیات فارسی نیز راه یافته، به معنای فردی است که شدت حسادت و رشکورزی او بسیار بالا است. این کلمه به کسی اطلاق میشود که نه تنها از دیدن داشتهها و موفقیتهای دیگران رنج میکشد، بلکه قلباً خواستار نابودی و زوال آن نعمتهاست. این مفهوم در تضاد با «غبطه» قرار دارد که در آن فرد بدون آرزوی نابودی نعمت دیگران، صرفاً خواهان داشتن مشابه آن برای خود است.
در لغتنامهها و فرهنگ عامه، مترادفهایی چون چشمتنگ، بدخواه و رشکبر برای آن ذکر شده و متضاد آن افراد خیرخواه و قانع هستند. همچنین ضربالمثل معروف «الحسود لا یسود» به این حقیقت اشاره دارد که فرد حسود به دلیل تاریکی درونی و مشغولیت به بدخواهی برای دیگران، هیچگاه در جامعه به سیادت، آقایی و بزرگی واقعی نمیرسد.