یعنی چه
واژه «حمیسه» در متون کهن به معنای امر سخت، شدید و استوار آمده است. در جغرافیا، نام روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آبادان در استان خوزستان است. همچنین در فرهنگ عامه و آشپزی مناطق جنوبی ایران، به نوعی خوراک سنتی و غلیظ حاوی گوشت، پیاز و ادویه (شبیه به واویشکا) اطلاق میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتح ح، سکون م، یای کشیده و سین مفتوح (حَمیسه) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخی ۵ حرفی برای طراحانی است که به دنبال جایگزین برای کلماتی چون «سخت و شدید»، «نوعی خوراک گوشت جنوبی» یا «روستایی در آبادان» هستند.
به انگلیسی
بسته به بستر متن، معادل انگلیسی آن برای مفاهیم لغوی کلماتی چون سخت و استوار، و برای بخش آشپزی معادل خورش یا خوراک گوشت است.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد و مؤنث کلمه «حمیس» است که به امور محکم و شدید اشاره میکند.
به ترکی
برای معنای لغوی آن در زبان ترکی از صفاتی که نشاندهنده سختی و استواری هستند استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی این واژه در سیاق لغوی شامل کلماتی چون استوار، سرسخت و محکم است و در سیاق عامیانه و شکمپرستی با واژههایی مثل قلیه یا خوراک گوشت همپوشانی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل حمیسه
واژه «حمیسه» یک مدخل چندبعدی در زبان فارسی است. از یک سو ریشهای عربی دارد و به معنای استواری، سرسختی و شدت به کار میرود که همخانواده با کلماتی چون حماسه و تحمیس است. از سوی دیگر، این واژه در جغرافیای ایران هویت دارد و نام روستایی در شهرستان آبادان واقع در استان خوزستان است.
علاوه بر این، حمیسه در فرهنگ بومی و سفرههای مردم جنوب ایران، به یک غذا و خوراک سنتیِ خوشعطر و طعم اشاره دارد که از ترکیب گوشت، پیاز و ادویهجات فراوان تهیه میشود. بنابراین هنگام مواجهه با این واژه در جدول یا متون، باید به بستر جغرافیایی، لغوی یا آشپزی آن توجه داشت.