یعنی چه
واژه طالب در لغت به کسی گفته میشود که خواهان، جویا یا درخواستکننده چیزی است. این کلمه در فرهنگ عامه و زبان فارسی، بیشتر به عنوان صفت برای فردی به کار میرود که در پی کسب دانش، حقیقت یا هدفی مشخص است.
مترادف
این کلمات در بافتهای مختلف ادبی، آموزشی و روزمره میتوانند به جای واژه طالب استفاده شوند.
متضاد
مطلوب به معنی خواسته شده (مفعول) کلمه مقابل طالب است و واژههای دیگر نشاندهنده رها کردن یا بیمیلی به طلب هستند.
هم خانواده
تمامی این واژهها از ریشه سه حرفی «ط ل ب» مشتق شدهاند و معنای خواستن و جستوجو را در خود دارند.
ریشه
این واژه ریشه در زبان عربی دارد. معنای بنیادی این ریشه جستوجو کردن، خواستن و دنبال چیزی رفتن است که در صیغه اسم فاعل به صورت «طالب» یعنی صادرکننده این عمل ظاهر میشود.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «جوینده» یا «خواهان»، واژه ۴ حرفی «طالب» یک جواب دقیق و استاندارد است.
به انگلیسی
بسته به اینکه طالب در متن به معنی جستوجوکننده باشد یا محصل، معادلهای انگلیسی آن تغییر میکند.
به عربی
در زبان عربی معاصر، کلمه طالب بیشترین کاربرد را در اشاره به محصلان دانشگاهی و مدرسهای دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل «جوینده»، «خواستار»، «خواهان»، «پوینده» و «دانشپژوه» است که جایگزینهای مناسبی در نگارش متنهای سره محسوب میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل طالب
واژه طالب در اصل یک اسم فاعل عربی از ریشه «طلب» است که به طور گسترده وارد زبان فارسی شده و معنای اصلی آن «جوینده و خواهان» است. در سیر تحول زبانی، این کلمه ترکیبی با علم ساخته (طالب علم) که امروزه به طور خلاصه در نظامهای آموزشی به عنوان محصل، دانشآموز یا دانشجو شناخته میشود و نمادی از حرکت به سوی دانایی است.
از منظر عرفانی و ادبیات فارسی، طالب مفهوم عمیقتری پیدا میکند و به عنوان نمادی از «سالک» یا انسان حقیقتجویی به کار میرود که در مسیر سلوک به دنبال وصال معبود است. همچنین این واژه در قرآن کریم (سوره حج) نیز برای نشان دادن ضعف مخلوقات در برابر قدرت الهی تجلی یافته است.