یعنی چه
واژه تراض در اصل مصدر باب تفاعل (تراضی) در زبان عربی است که حرف «ی» از انتهای آن حذف شده است. این کلمه به معنای آن است که دو طرف یک رابطه، معامله یا پیمان، با میل باطنی و بدون هیچگونه اجبار و اکراهی بر سر موضوعی به توافق و رضایت کامل برسند.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت «تَراضٍ» (با تنوین جر در زبان عربی) یا در حالت وقف و فارسیسازی «تَراض» با فتح تاء و راء کشیده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه ۴ حرفی «تراض» معمولاً در پاسخ به طراحانی که «رضایت طرفین» یا «خشنودی دوطرفه» را میخواهند، به کار میرود.
به انگلیسی
در متون حقوقی و عمومی انگلیسی، برای انتقال دقیق مفهوم تراض از اصطلاحاتی که بر دوطرفه بودن رضایت تاکید دارند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون خشنودی دوجانبه، پیمانداری بر اساس رضایت، همداستانی و سازش اختیاری است.
در قرآن
این کلمه با همین ساختار در آیه ۲۳۳ سوره مبارکه بقره به کار رفته است: «فَإِنْ أَرَادَا فِصَالًا عَنْ تَرَاضٍ مِنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا» که به موضوع از شیر بازگرفتن کودک با رضایت و مشورت دوجانبه پدر و مادر اشاره دارد. همچنین مشتقات آن مانند تراضوا و تراضیتم نیز در قرآن آمده است.
نماد چیست
این واژه یک مفهوم حقوقی، فقهی و اخلاقیِ انتزاعی است و نماد مادی یا باستانی خاصی ندارد؛ اما در تفکر اسلامی و حقوقی، نماد اصالت اراده و اعتبار عهد بر پایه اختیار کامل است.
جمعبندی و توضیح کامل تراض
واژه «تراض» که در اصل همان «تراضی» بوده و حرف آخر آن تخفیف یافته است، از ریشه عربی (ر-ض-و) و باب تفاعل است. این کلمه بر یک کنش دوطرفه دلالت دارد و به معنی خشنودی، توافق و سازش متقابل میان دو طرف در یک امر حقوقی، مالی یا خانوادگی است، به طوری که هیچگونه اکراه یا تحمیلی در میان نباشد.
در فرهنگ اسلامی و آیات قرآنی، این واژه جایگاه ویژهای در تبیین روابط انسانی، معاملات تجاری و تصمیمگیریهای خانوادگی دارد. تأکید بر اصل تراض نشاندهنده اهمیت احترام به اراده و رضایت قلبی انسانها در برقراری هرگونه پیمان و قرارداد است.
از نظر ساختار کلماتی، تراض در ادبیات فارسی و به ویژه در طراحی جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک واژه ۴ حرفی دقیق با معنای مصالحه و تفاهم کاربرد زیادی دارد و مترادفی قوی برای اصطلاح «رضایت طرفین» به شمار میرود.