یعنی چه
صوت در لغت به معنای آواز، آوا، بانگ و فریاد است. در علم فیزیک نیز به امواج مکانیکی حاصل از ارتعاش اجسام گفته میشود که از طریق ماده (جامد، مایع یا گاز) حرکت کرده و به وسیله حس شنوایی انسان یا جانداران درک میگردد.
مترادف
واژههایی مانند صدا، آوا و بانگ دقیقترین هممعنیهای این کلمه در زبان فارسی هستند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه سهحرفی ص-و-ت مشتق شدهاند.
ریشه
این واژه از زبان عربی وارد فارسی شده و از ریشه سهحرفی «ص و ت» به معنی آواز کردن، بانگ دادن و بلند شدن صدا برگرفته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ اصلی برای طنین یا صدا، خود واژه «صوت» با ۳ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به منبع تولید صدا، از واژههای Sound یا Voice استفاده میشود.
به عربی
این کلمه عینا در زبان عربی به کار میرود و در قرآن کریم نیز بارها به معنای صدای شنیدنی استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل صوت
واژه «صوت» یک کلمه ریشهدار عربی است که وارد زبان فارسی شده و در سادهترین تعریف به معنای هر اثر شنیداری است که از ارتعاش اجسام پدید میآید. این واژه در ادبیات فارسی با مفاهیمی مثل آواز، بانگ و طنین مترادف است و در فیزیک جدید، به عنوان یک موج مکانیکی شناخته میشود که حامل انرژی است.
در فرهنگهای کهن و نمادشناسی، صوت جایگاه ویژهای دارد؛ چرا که آن را مظهر آغاز آفرینش، حرکت، آگاهی و حیات میدانند. در متون مذهبی و قرآنی نیز این کلمه به کار رفته است که از معروفترین کاربردهای آن میتوان به توصیههای لقمان حکیم درباره اعتدال در بلندی صدا اشاره کرد.