معنی
دوشیزه، باکره، زن پاکدامن. در ادبیات فارسی مجازاً به معنای مروارید ناسفته (سوراخنشده)، ریگستان بکر، یا سخن و معنای جدید و دستنخورده نیز به کار میرود.
یعنی چه
این واژه به معنای دختر باکره و پاکدامن است. در متون کهن و ادبیات فارسی، نماد معشوقِ اصیل، وفادار و دستنیافتنی است و به دلیل پاکی و عصمت، به حضرت مریم نیز لقب «مریم عذرا» داده شده است.
ریشه
دارای ریشه عربی از فعل «عَذَرَ» است. در برخی تفاسیر لغوی آمده است که چون نزدیکی با دختر دوشیزه در وهله نخست با دشواری (تعذّر) همراه است، به او عذراء میگویند.
تلفظ
عَذرا (Azrā) - با فتحه روی «ع» و تلفظ حرف «ذ» به صورت نرم و نوکزبانی ادا میشود.
در جدول
به انگلیسی
به فارسی
باکره، بتول، دوشیزه، بکر، پاکدامن.
جمعبندی و توضیح کامل عذرا
واژه «عذرا» ریشه در زبان عربی دارد و به معنای دوشیزه و زن پاکدامن است. این کلمه در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی بار معنایی مثبتی از معصومیت و تقدس دارد و به عنوان نمادِ پاکی، در داستانهای عاشقانه کلاسیک همچون «وامق و عذرا» به کار رفته است.
علاوه بر کاربرد به عنوان اسم خاص، در اخترشناسی قدیم نیز به برج سنبله (Virgo) اشاره دارد که با تصویر دختری دوشیزه نمایش داده میشود. امروزه این واژه عمدتاً به عنوان نامی دخترانه شناخته میشود و کاربرد آن در متون مدرن به همان مفهوم سنتیِ بکر بودن و معصومیت بازمیگردد.