یعنی چه
واژه عیله یک مصدر یا اسم مصدر عربی است که وارد زبان فارسی شده و به معنای درویش گشتن، حاجتمندی و از دست رفتن توان مالی است. این کلمه در متون کلاسیک و تفاسیر قرآنی برای توصیف وضعیت فقر شدید کاربرد دارد.
تلفظ
این واژه به صورت عَیْـلَـه تلفظ میشود و نباید آن را با واژههای همآوا یا مشابه اشتباه گرفت.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند فقر، ناداری و تنگدستی به عنوان پاسخ عیله شناخته میشوند.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در زبان انگلیسی از کلماتی که بار معنایی فقر مطلق یا نیاز مادی دارند استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و از فعل (عال، يعيل) به معنی فقیر شد گرفته شده است.
به فارسی
دقیقترین برگردانها و جایگزینهای فارسی معیار برای این کلمه، واژگان تنگدستی و ناداری هستند که همان مفهوم سخت شدن معیشت را میرسانند.
نماد چیست
در متون دینی و اخلاقی، عیله یا همان فقر نمادی از نیاز ذاتی انسان به خالق و همچنین آزمونی برای صبر و سنجش میزان توکل بندگان در تنگناها به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عیله
واژه «عیله» یک اصطلاح لغوی و قرآنی با ریشه عربی است که به طور دقیق به معنای فقر، ناداری و تنگدستی مادی اشاره دارد. این واژه در آیه ۲۸ سوره توبه نیز به کار رفته و به مؤمنان در زمان خدشهدار شدن تجارتشان اطمینان میدهد که از فقر و فاقه هراسی نداشته باشند، چرا که روزیدهنده اصلی خداوند است.
یک اشتباه بسیار رایج در زبان عامیانه، خلط کردن این کلمه با واژه «عائله» (به معنی زن، فرزند و افراد تحت تکفل) یا صورت گفتاری «عیال» است. اگرچه هر دوی این واژگان در ریشه لغوی (ع-ی-ل) مشترک هستند و مفهوم تکفل معیشت در آنها جاری است، اما عیله دقیقاً به خودِ وضعیت فقر و احتیاج اطلاق میشود، در حالی که عائله نشاندهنده نانخورها و اعضای خانواده است.