یعنی چه
این ترکیب عبارتی به معنای «برای وقتِ آن» یا «در زمان خودش» است و به موکول شدن یا رخ دادن یک پدیده در زمان جفتوجور و مقدرشدهاش اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت با کسر لام، فتح واو، سکون قاف و ت، و اشباع هاء به صورت «لِوَقْتِها» انجام میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخی ۶ حرفی برای راهنماهایی مثل «در زمان خودش» یا «به وقتش» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم در زبان انگلیسی از عباراتی استفاده میشود که به حلول زمان مناسب یک اتفاق اشاره دارند.
به عربی
این واژه خود اصالتاً یک ترکیب عربی (حرف جر لـ + وقت + ضمیر ها) است و در متون فصیح به همین صورت یا با عبارات هممعنی به کار میرود.
به فارسی
معادلهای روان و بومی این واژه در زبان فارسی شامل تعابیری چون «بهموقع»، «در موعد مقرر» و «هنگام مناسب» است.
در قرآن
این ترکیب دقیقاً با همین نگارش در آیه ۱۸۷ سوره اعراف درباره علم به زمان وقوع قیامت آمده است: «لَا يُجَلِّیهَا لِوَقْتِهَا إِلَّا هُوَ» یعنی هیچکس جز او (خداوند) آن را در وقت معینش آشکار نمیسازد.
جمعبندی و توضیح کامل لوقتها
واژه «لوقتها» در واقع یک لفظ مستقل یا کلمه بومی در زبان فارسی معیار نیست، بلکه یک ترکیب عربی قرآنی (شامل حرف جر «لـ»، اسم «وقت» و ضمیر «ها») است که به ادبیات و متون دینی فارسی راه یافته است. ریشه اصلی این عبارت به واژه عربی «و ق ت» برمیگردد و در اصطلاح به معنای «برای وقتِ آن»، «به هنگامِ آن» یا «در زمان مشخصشدهاش» به کار میرود.
از نظر کاربرد شناختی، این عبارت زمانی استفاده میشود که بخواهیم بر روی وقوع یک حادثه یا انجام یک کار دقیقاً در همان لحظه منحصربهفرد و مقدرشده تاکید کنیم؛ همانطور که در قرآن کریم نیز برای اشاره به آشکار شدن زمان دقیق قیامت در موعد معینش از این تعبیر استفاده شده است. در زبان فارسی، کلمات همخانوادهای چون وقت، اوقات، موقت و میقات با آن پیوند معنایی دارند.