یعنی چه
واژه عربی «التبشير» در اصل به معنای شاد کردن کسی با آوردن خبر خوش و مژدگانی است. در کاربردهای معاصر و اصطلاحی، این کلمه به معنای رساندن پیام یک دین به دیگران یا همان اصطلاح «تبشیر مسیحی» (تبلیغ مسیحیت و پخش پیام انجیل) به کار میرود.
تلفظ
این واژه با تلفظ عربی اَتْ-تَبْ-شِیر خوانده میشود که در آن حرف «ت» به دلیل شمسی بودن، مشدد تلفظ میگردد و حروف اصلی آن دارای حرکات تَفت بَ سکون شین است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، واژه التبشير به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «مژده دادن»، «خبر خوش آوردن» یا «تبلیغ مسیحیت» با تعداد ۷ حرف قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، برای معنای لغوی از تعابیری چون رساندن خبر خوش و برای اصطلاح مذهبی آن از واژگان تخصصی حوزه تبشیر مسیحی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای مستقیم فارسی این کلمه شامل مژده دادن، بشارت، خوشخبری و در اصطلاحات جدیدتر مذهبی، «مسیحیسازی» یا «تنصیر» در نظر گرفته میشود.
در قرآن
خود مصدر «التبشير» با الف و لام در قرآن نیامده، اما مشتقات آن فراوان است؛ مانند «وَبَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا» (به مؤمنان مژده بده). این مفهوم در قرآن غالباً در کنار «إنذار» (بیم دادن) میآید تا تعادل برقرار شود، هرچند گاهی به صورت طعنه و تهدید نیز به کار رفته است؛ مثل «فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ».
نماد چیست
این کلمه در بعد معنوی و لغوی نمادِ امیدواری، انتقال انرژی مثبت و هدایت است. در بعد اصطلاحی و جریانهای مسیحیت تبشیری، با نمادهایی چون صلیب، کبوتر سپید (روحالقدس) یا کتاب انجیلِ باز تداعی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل التبشير
واژه «التبشير» ریشه در زبان عربی (ب-ش-ر) دارد و مفهوم اولیه آن تأثیر خبر خوش بر چهره و پوست صورت (بَشَره) انسان است که مایه شادمانی آشکار میشود. این واژه در سیر تحول معنایی خود، از یک کاربرد عمومی و لغوی به یک اصطلاح خاص مذهبی و تاریخی بدل شده است.
امروزه در متون سیاسی، دینی و اجتماعی، وقتی سخن از التبشير به میان میآید، اغلب منظور فعالیتهای تبشیری مسیحیت یا همان جریانهای میسیونری است که به دنبال اشاعه پیام انجیل و دعوت دیگران به این آیین هستند. در فرهنگ اسلامی و قرآنی نیز مشتقات آن پیامآور توازن میان امید (بشارت) و خداترسی (انذار) به شمار میروند.