یعنی چه
اقتراب در لغت به معنی نزدیک شدن، تقرب جستن و فرا رسیدن یک رویداد یا زمان مشخص است. این واژه واجد نوعی مبالغه و تأکید در نزدیکی است و معمولاً برای امور قطعی و بااهمیت به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت اِقـْ تِـ رابْ (eqterāb) تلفظ میشود و مصدر باب افتعال است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه اقتراب به عنوان معادل ششحرفی برای «نزدیک شدن» یا «فرا رسیدن» شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، بیشتر از واژههای approach و nearing برای بیان این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود ریشه عربی دارد و از واژههای هممعنی آن در این زبان میتوان به دُنُوّ و قُرب اشاره کرد.
به فارسی
برابرهای پارسی این واژه شامل نزدیک آمدن، نزدیک شدن، همجواری، خویشاوندی و فرارسیدن زمان یا واقعهای است.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم با بار معنایی هشدار، حتمی بودن و فرارسیدن امور بزرگ به کار رفته است؛ مانند «اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ» (قیامت نزدیک شد) در سوره قمر و «اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ» (حساب مردم نزدیک شد) در سوره انبیاء. همچنین در آیه ۱۹ سوره علق به صورت امر «وَاقْتَرِبْ» برای نزدیک شدن معنوی به خداوند از طریق سجده آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل اقتراب
واژه «اقتراب» مصدری از ریشه عربی «ق ر ب» و بر وزن افتعال است که در زبان فارسی به معنای نزدیک شدن، فرارسیدن و در آستانه وقوع قرار گرفتن کاربرد دارد. این کلمه به دلیل رفتن به باب افتعال، معنایی همراه با تأکید و مبالغه را میرساند و بیشتر نشاندهنده نزدیکی شدید یا فرا رسیدن یک امر قطعی و اجتنابپذیر است.
در فرهنگ اسلامی و متن قرآن کریم، اقتراب فراتر از یک نزدیکی مکانی ساده است و اغلب جنبه هشداری و زمانی دارد که به فرارسیدن قیامت، زمان حسابرسی انسانها یا تقرب ویژه و معنوی به پروردگار از طریق بندگی و سجده اشاره میکند. متضاد این کلمه ابتعاد و بُعد به معنای دوری است.