یعنی چه
این واژه در لغتنامههای کلاسیک به معنای زنی است که آرامش ندارد و مدام در جنبوجوش و تکاپوست. همچنین در برخی تحلیلهای ریشهشناختی، احتمال دارد شکلِ تغییریافته یا اشتباه نگارشی واژهٔ «منگوله» (به معنی آویز تزئینی) باشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در ریشهٔ اصلی آن به صورت مُنَمَّلَة (با تشدید روی حرف م دوم) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان یک واژهٔ ۵ حرفی کهن با راهنمای «زن ناآرام» یا در حالت اشتباهِ چاپی به جای «منگوله» به کار میرود.
به انگلیسی
اگر منظور معنای اصیل و کهن آن باشد، معادل زن ناآرام است؛ اما اگر اشتباه نوشتاری از منگوله باشد، معادل آویز تزئینی خواهد بود.
به عربی
در زبان عربی، این کلمه از ریشه «ن م ل» (مورچه) گرفته شده و به کسی که مثل مورچه مدام در حرکت است اشاره دارد.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی آن «زن ناآرام» است. در صورت در نظر گرفتن فرضیهٔ اشتباه عامیانه، معادلهای فارسی آن «منگوله، آویز، شرابه و ریسه» خواهند بود.
نماد چیست
در معنای اصیل خود نمادی از جنبوجوش مداوم و عدم سکون است. در معنای دوم (منگوله)، نماد آراستگی، اشرافیت و تزئینات سنتی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل منمله
واژهٔ «منمله» در زبان فارسی دو وجههٔ معنایی متفاوت دارد. در رویکرد اول و بر اساس فرهنگهای لغت تخصصی و متون کهن، این کلمه واژهای اصالتاً عربی (مُنَمَّلَة) است که به عنوان صفتی برای زنان کاربرد داشته و به معنای زنی ناآرام، بیقرار و پرجنبوجوش است که مانند مورچه یک جا بند نمیشود. این واژه امروزه بسیار مهجور است.
در رویکرد دوم که در زبان عامیانه و جستجوهای روزمره بیشتر کاربرد دارد، «منمله» یک خطای نوشتاری یا دگرگونی گویشی از واژهٔ آشناترِ «منگوله» تلقی میشود. منگوله همان آویز تزئینی ساخته شده از نخ یا ابریشم است که برای زیبایی لباس، پرده و کلاه استفاده میشود و نماد تشریفات است.
بنابراین، بسته به اینکه در متون ادبی کهن با این واژه روبهرو شده باشید یا در یک جدول کلمات متقاطع، معنای آن میتواند از یک صفت رفتاری برای انسان تا یک شیء تزئینی متغیر باشد؛ هرچند ریشهٔ ۵ حرفی آن در جدول اغلب به همان معنای زن بیقرار اشاره میکند.