یعنی چه
شعیر یک واژهٔ اصیل عربی به معنی «جو» است. این غله به دلیل داشتن موهای ریز و سخت بر سر دانه خود، در زبان عربی از ریشه «ش ع ر» (مو) نامگذاری شده است. این واژه در طب سنتی و متون کهن به عنوان یکی از غلات اصلی شناخته میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه شعیر به عنوان معادل عربی «جو» کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این غله و گیاه آن از واژه Barley استفاده میشود.
به عربی
این کلمه ریشه عربی دارد و در این زبان به معنای گیاه و دانه جو به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی به این غله «جو» میگویند. در برخی متون قدیمی به نوع رومی آن «خندروس» نیز گفته شده است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه، ادبیات زاهدانه و طب سنتی، نان جو و شعیر همواره نماد قناعت، زهد و زندگی ساده بوده است، چرا که غذای پاکدستان و عارفان به شمار میرفته و در طالعبینیهای کهن نیز نشانهای از مال اندک اما متبرک است.
جمعبندی و توضیح کامل شعیر
واژه «شعیر» یک کلمه با ریشه عربی (ش-ع-ر) است که وارد زبان فارسی شده و دقیقاً به معنای غلهٔ «جو» است. علت این نامگذاری وجود زواید مو مانند و سخت بر سر دانههای این گیاه در مقایسه با گندم است. این کلمه در اوزان قدیم نیز به عنوان واحدی برای سنجش وزن (معادل ۶ یا ۱۳ دانه خردل) کاربرد داشته است.
اگرچه خود کلمه شعیر به معنی جو در متن قرآن کریم نیامده است، اما همخانوادههای متعددی از آن مانند «شعائر» (به معنی نشانهها و مناسک الهی)، «الشعراء» (شاعران) و افعالی نظیر «یشعرون» (درک میکنند) به وفور در کتاب آسمانی دیده میشوند. این تفاوت معنایی میان شعیر (جو) و شعائر (نشانهها) گاهی در بررسیهای لغوی مورد توجه قرار میگیرد.
در فرهنگ سنتی و ادبیات کهن، شعیر یا همان جو، نمادی از سادگی، روزی متبرک، قناعت و پاکدستی است. نان جو در تاریخ مصداق بارز معیشت زاهدانه بوده و در طب سنتی نیز به خاطر خواص فراوانش جایگاه ویژهای دارد.