یعنی چه
عبارت «غفلت ورزد» به معنای آن است که فرد دچار بیخبری، فراموشی یا سهلانگاری شود و نسبت به موضوعی که نیازمند هوشیاری و توجه است، چشمپوشی یا نادیدهانگاری کند. این رفتار میتواند عمدی یا غیرعمدی باشد.
مترادف
این واژهها و عبارات همگی در معنای روگردانی از توجه، فراموشی، و فروگذار کردن وظایف با «غفلت ورزد» همپوشانی دارند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «غفلت ورزد» دقیقاً یک پاسخ ۸ حرفی است که به عنوان معادل بیتوجهی کردن یا سستی کردن به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی افعال و عبارات فوق پدیده بیتوجهی، نادیده گرفتن عمدی یا سهلانگاری در مسئولیتها را منتقل میکنند.
به فارسی
ترکیب «غفلت ورزد» یک فعل مرکب فارسی-عربی است. بخش اول آن یعنی «غفلت» از ریشه عربی به معنی پوشیده شدن یا بیتوجهی است و بخش دوم یعنی «ورزد» از ریشه پارسی میانه (ورزیدن) به معنی انجام دادن و ممارست است که در کل معنای فارسی «بیتوجهی کردن» را میسازد.
در قرآن
اگرچه خود عبارت فارسی «غفلت ورزد» در قرآن نیست، اما مشتقات ریشه عربی آن (غَفْلَت) ۳۵ بار تکرار شده است. به عنوان نمونه در آیه ۲۰۵ سوره اعراف آمده است: «...وَلَا تَكُنْ مِنَ الْغَافِلِينَ» یعنی «و از غفلتورزان (بیخبران) نباش». قرآن غفلتورزی را ناشی از سرگرمی به دنیا و دوری از یاد خدا میداند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات رسمی، نماد تصویری، جانوری یا گیاهی مستقلی برای غفلتورزی تعریف نشده است؛ اما در متون اخلاقی و عرفانی، «خواب غفلت» یا «چشمان بسته» به عنوان استعاره و نشانه اصلی بیخبری روحی و دوری از آگاهی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل غفلت ورزد
عبارت «غفلت ورزد» به معنای سستی، سهلانگاری و روگردانی عمدی یا غیرعمدی از حقایق و وظایف است. این واژه مرکب از کلمه عربی غفلت و فعل مضارع فارسی ورزد تشکیل شده و نشاندهنده استمرار یا بروز حالت بیتوجهی در یک فرد است.
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، غفلتورزی به عنوان یک ویژگی ناپسند شناخته میشود که انسان را از مسیر رشد، آگاهی و یاد خدا دور میکند. در مقابل این واژه، مفاهیمی چون هوشیاری، بیداری (یقظه) و توجه قرار دارند که بر لزوم بیدار دلی تاکید میکنند.