یعنی چه
قرقاول پرندهای وحشی و باشکوه از راستهٔ ماکیانسانان است که جثهای متوسط، پاهایی بدون پر و دمی بلند دارد. جنس نر این پرنده پر و بالی بسیار رنگین، تماشایی و زرقوبرقدار دارد، در حالی که جنس ماده دارای پوششی سادهتر برای پنهان شدن در طبیعت است. زیستگاه اصلی این پرنده جنگلها و مناطق کوهستانی آسیا و بخشهایی از اروپا است.
تلفظ
واژه قرقاول در زبان فارسی به صورت قَرقاوُل (Qarqāvol) تلفظ میشود؛ حرف اول دارای فتحه، حرف دوم ساکن و حرف آخر نیز ساکن است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژهٔ قرقاول یک پاسخ ۶ حرفی است. همچنین طراحان جدول اغلب از نامهای سنتی و اصیل فارسی آن مانند «تذرو»، «ترنگ» یا «خروس صحرایی» به عنوان راهنما یا پاسخهای جایگزین استفاده میکنند.
به انگلیسی
معادل رسمی و رایج پرنده قرقاول در زبان انگلیسی واژه Pheasant است.
به عربی
در زبان عربی به این پرنده طائر التدرج یا الفزان گفته میشود که به ویژگیهای رفتاری و ظاهری آن اشاره دارد.
به ترکی
ریشه این واژه ترکی است. در ترکی مدرن استانبولی به آن Sülün میگویند، اما در ترکی آذربایجانی و جغتایی قدیم از صورتهایی مانند qırqovul استفاده میشود.
نماد چیست
قرقاول به خاطر پرهای درخشان و دم بلند جنس نر، در فرهنگهای مختلف نماد زیبایی، تجمل، هوشیاری و ثروت است. در ایران باستان و ادبیات فارسی، این پرنده مظهر طبیعت وحشی و شکارگاهها بوده و از پرهای باشکوه آن برای تزیین تاج شاهان و به عنوان نشانه سلطنتی استفاده میشده است.
جمعبندی و توضیح کامل قرقاول
قرقاول پرندهای وحشی، جنگلی و بسیار زیبا از راستهٔ ماکیانسانان است که به خاطر دم بلند و پرهای رنگارنگ و زرقوبرقدار جنس نر خود شناخته میشود. این واژه اصالت فارسی ساده ندارد و از زبانهای ترکی و مغولی وارد زبان فارسی شده است. در ادبیات کهن فارسی و کتابهای لغت معتبر مانند دهخدا، از این پرنده با نامهای اصیلی چون «تذرو»، «ترنگ» و «خروس صحرایی» یاد شده است.
این پرنده در فرهنگها و نمادشناسی کشورهای مختلف، بهویژه در آسیا، جایگاه ویژهای دارد و جلوهای از شکوه، هوشیاری و زیبایی خیرهکننده طبیعت به شمار میرود؛ تا جایی که در گذشته پرهای آن زینتبخش تاج پادشاهان بوده است. قرقاول در متن قرآن کریم به طور مستقیم ذکر نشده و بیشتر کاربرد ادبی، طبیعی و فرهنگ عامه دارد.