یعنی چه
این واژه در متون کهن فارسی به معنی عصبانی شدن و بروز حالت غضب در خودِ شخص به کار میرفته است، هرچند امروزه گاه با ترکیب «به خشم آوردن» (دیگری را عصبانی کردن) جابهجا میشود.
تلفظ
این عبارت از دو واژهٔ «خَشْم» (با سکون شین و میم) و «آورْدَن» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت دقیقاً ۸ حرف دارد و معادل کلماتی چون برآشفتن یا غضب کردن قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای بیان حالت لازم (عصبانی شدن) از اصطلاحات خشمگین شدن و برای حالت متعدی از واژههای تحریک کردن و برانگیختن استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی ریشه اصلی این مفهوم «غضب» است که در قرآن کریم نیز به صورت عباراتی نظیر «غَضِبَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ» به عنوان معادل مفهومی این واژه پدیدار شده است.
نماد چیست
در نمادشناسی فرهنگی و ادبیات کهن فارسی (مانند اشعار فردوسی)، حیواناتی چون مار و شیر به دلیل جهش و برآشفتن ناگهانی، نماد خشم آوردن هستند. در بستر مدرن و گرافیکی، آتش و رنگ قرمز نشاندهنده این حالت روانشناختی میباشند.
جمعبندی و توضیح کامل خشم آوردن
عبارت «خشم آوردن» یک مصدر مرکب اصیل در زبان فارسی است که ریشه واژگانی جز اول آن یعنی «خشم» به زبانهای ایرانی باستان و اوستایی بازمیگردد. این اصطلاح در ادبیات کلاسیک عمدتاً به معنای لازم یعنی دچار غضب شدن، برآشفتن و عصبانی شدن خودِ فرد به کار میرفته است، در حالی که امروزه مرز ظریفی با معنای متعدی آن (به خشم آوردن دیگری) پیدا کرده است.
این واژه با داشتن ساختاری هشتحرفی، کاربرد زیادی در طراحی جدولهای کلمات متقاطع دارد. معادلهای دقیق آن در زبانهای انگلیسی و عربی بسته به لازم یا متعدی بودن تفاوت دارند و در فرهنگ نمادها نیز همواره با مفاهیم تند و سوزانی چون آتش، طوفان و طغیان ناگهانی تصویر میشود.