یعنی چه
«الرمح» شکل معرفه از واژهٔ عربی «رُمح» است و به معنی نیزه، یعنی چوب یا میلهای بلند با سرنیزهٔ تیز و فلزی است که در گذشته در جنگها و شکار برای طعن و ضربه زدن به هدف استفاده میشد. این کلمه در ادبیات عرب و فارسی به عنوان نماد شجاعت، دلاوری یا درگیری کاربرد دارد.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه در زبان عربی «الرُّمْح» (ar-rumḥ) است که در آن «ال» تعریف ادغام شده و حرف «ر» با ضمه و تشدید، و «م» به صورت ساکن خوانده میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، کلمهٔ «الرمح» ۵ حرف دارد. اگر به عنوان کلید سوال مطرح شود، پاسخ آن معمولاً «نیزه» یا «زوبین» خواهد بود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به نوع نیزه و کاربرد تاریخی آن از واژههای متفاوتی استفاده میشود که رایجترین آنها Spear است.
به عربی
خود کلمه اصالتاً عربی است. واژه الرُّمح در زبان عربی کاربرد وسیعی دارد و جمع آن به صورت «رِماح» یا «أرماح» میآید.
به فارسی
در برگردان به زبان فارسی، بهترین و آشناترین معادل برای الرمح واژهٔ «نیزه» است. همچنین کلماتی مانند «زوبین» (نیزه کوچک) و «سنان» (سرنیزه) نیز در متون کهن به عنوان معادل یا کلمات همنشین استفاده شدهاند.
در قرآن
خود واژهٔ مفرد «الرمح» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما شکل جمع آن یعنی «رِمَاح» در آیه ۹۴ سوره مائده به صورت «...تَنَالُهُ أَيْدِيكُمْ وَرِمَاحُكُمْ...» ذکر شده که به آزمایش الهی در شکار با دست و نیزه در حالت احرام اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل الرمح
واژهٔ «الرمح» در اصل شکل معرفه کلمهٔ عربی «رُمح» از ریشه (ر-م-ح) است که در زبان فارسی و متون کهن اسلامی به وفور کاربرد داشته است. این کلمه دقیقاً به معنای نیزه، یعنی همان جنگافزار سنتی بلند و نوکتیز فلزی است که برای دفاع، نبرد یا شکار حیوانات استفاده میشده است.
در فرهنگ معارف اسلامی و قرآن کریم، این واژه یکبار به صورت جمع (رِماح) در سوره مائده آمده که نشاندهندهٔ ابزار بودن آن در زندگی روزمره و نظامی اعراب آن دوران است. در نمادشناسی ادبی نیز، الرمح کنایه از استقامت، جنگاوری، قدرت و گاه خصومت قبیلهای است و در نجوم قدیمی نیز نام ستارهٔ «سماک رامح» (نگهبان نیزه) از همین ریشه گرفته شده است.