یعنی چه
این عبارت شکل ماضی التزامی (گذشتهٔ احتمالی) از مصدر «رفتن» برای سومشخص جمع (آنها) است. این ساختار زمانی به کار میرود که درباره انجام شدن عمل رفتن در گذشته قطعیت وجود نداشته باشد و سخن از احتمال، حدس، شرط یا آرزو در میان باشد؛ مانند «شاید آنها رفته باشند».
تلفظ
این ترکیب فعلی از دو واژهٔ «رفته» (raf-te) به عنوان اسم مفعول و «باشند» (bā-šand) به عنوان فعل کمکی التزامی تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و معماهای کلمات، این عبارت معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنمای «فعل ماضی التزامی از رفتن برای سوم شخص جمع» کاربرد دارد و دقیقاً از ۹ حرف (ر-ف-ت-ه-ب-ا-ش-ن-د) تشکیل شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم گرامری (وجه التزامی و احتمالی در گذشته) از افعال وجهی به همراه ساختار ماضی نقلی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی ساختار مستقلی برای ماضی التزامی فارسی وجود ندارد؛ بنابراین این مفهوم با ترکیب ادات تقلیل، شک و ترجّی (مانند لعلّ، عسی یا ربّما) همراه با فعل ماضی جمع ساخته میشود.
نماد چیست
این ترکیب دستوری به عنوان یک نشانه و نماد ساختاری برای بیان عدم قطعیت، گمانهزنی و احتمالات در ادبیات، روایات داستانی و گفتارهای محترمانه روزمره به کار میرود و فاقد نماد اساطیری یا مادی خاصی است.
جمعبندی و توضیح کامل رفته باشند
عبارت «رفته باشند» یک واژهٔ مفرد نیست، بلکه یک ترکیب فعلی ساختمند در دستور زبان فارسی است که ساختار ماضی التزامی (گذشتهٔ احتمالی) را برای سوم شخص جمع (آنها) شکل میدهد. این ترکیب از اسم مفعول فعلِ «رفتن» به همراه فعل کمکی «باشند» (از مصدر بودن/باشیدن) پدید آمده است و ریشه باستانی مادی و هندواروپایی دارد.
کاربرد اصلی این عبارت در زبان فارسی، بیان حالتهای غیرقطعی مانند شک، تردید، شرط، آرزو یا امکان وقوع یک عمل در زمان گذشته است. برای مثال وقتی میگوییم «شاید آنها رفته باشند»، وقوع فعل را به طور قطعی تایید نمیکنیم، بلکه صِرفاً احتمال آن را مطرح میسازیم.
در ساختارهای موازی زبانهای دیگر مانند انگلیسی و عربی، به دلیل تفاوتهای گرامری، معادل دقیقی که یکواژهای یا از پیشتعریفشده باشد وجود ندارد؛ بلکه مترجمان و زبانشناسان با استفاده از ادات شک (مانند may/might در انگلیسی یا لعلّ/ربّما در عربی) مفهوم و بار معنایی احتمالی آن را بازسازی میکنند.