یعنی چه
این عبارت به فردی اشاره میکند که به جای مکارم اخلاقی، به رذایل و صفات مذموم مانند حسد، دروغ، بخل، کبر یا کینهتوزی آراسته است؛ در واقع کسی است که خوی و رفتاری ناپسند و دور از معیارهای انسانی دارد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [دارَندِهِ یِ صِفاتِ هایِ ناپَسَند] است که از چند واژهٔ فارسی و عربی تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ دقیق این عبارت ۱۸ حرفی، خودِ عبارت «دارنده صفت های ناپسند» است. همچنین کلماتی مانند رذیل، بدصفت، بدذات و خبیث نیز به عنوان پاسخهای جایگزین و کوتاهتر کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف فردی با ویژگیهای ناپسند از صفتهایی مانند Ill-natured یا Vicious استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی متناسب با نوع صفت منفی، از عباراتی نظیر ذو الرذائل یا متصف بالصفات الذميمة استفاده میگردد.
به فارسی
واژگان اصیل و رایج فارسی که این مفهوم را میرسانند شامل بدصفت، زشتکردار، بدخو، ناپاکنهاد، بدذات و نکوهیدهصفت هستند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات تمثیلی، این مفهوم با نمادهایی چون «دیو» یا «اهرمن» به عنوان مظهر مطلق زشتیها شناخته میشود. همچنین در حیات وحش، حیواناتی مانند عقرب و مار نماد کینهتوزی و بدخواهی (از صفات ناپسند) هستند.
جمعبندی و توضیح کامل دارنده صفت های ناپسند
عبارت «دارنده صفتهای ناپسند» یک ترکیب توصیفی در زبان فارسی است که برای اشاره به افراد فاقد فضایل اخلاقی به کار میرود. این مفهوم ریشه در تقابل همیشگی خیر و شر، و فضیلت و رذیلت در فرهنگ انسانی دارد. در لغتنامهها این عبارت به صورت یک مدخل مستقل و واحد وجود ندارد، اما صفتهای گوناگونی نظیر رذیل، خبیث، بدصفت و بدخو مستقیماً به معنای معادل آن اشاره میکنند.
در متون اخلاقی، قرآنی و ادبیات فارسی، اگرچه خود این ترکیب عینا مکرر نشده، اما مصادیق آن با واژگانی دقیق مانند «عُتُل» (بدخو) یا مفاهیمی چون سوء، منکر و فحشاء به شدت نکوهش شدهاند. شناخت این مفهوم در حوزه واژگان به درک بهتر متون کنایی و اخلاقی کمک میکند.