یعنی چه
این واژه دو معنای کاملاً متفاوت دارد؛ با تلفظ شُکْرباره به معنای فردی است که عادت به سپاسگزاری و شکر و قدردانی از نعمت دارد. با تلفظ شَکَرباره به معنای نوعی نان یا شیرینی لذیذ و شکرین (مانند شکرپاره یا شکربوره) و همچنین نوعی زردآلوی بسیار شیرین است.
تلفظ
این کلمه بسته به معنا به دو صورت تلفظ میشود: شُکْرباره (Sho-kr-bā-reh) در معنای اهل شکر و سپاس، و شَکَرباره (Sha-kar-bā-reh) در معنای شیرینی و حلوای قطاع.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۷ حرف دارد و به عنوان صفت برای فرد شاکر یا به عنوان نامی برای شیرینی سنتی به کار میرود.
به انگلیسی
برای مفهوم صفتِ شکرگزاری از واژگان Grateful و Thankful استفاده میشود و برای اشاره به معادل شیرینی آن، Sweet pastry یا معادل بومی آن Shakerpareh به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی برای معنای اول از واژههایی مانند شاکر یا شکور و برای معنای دوم از اصطلاح حلویات سکریة استفاده میکنند.
به فارسی
واژههای معادل و مترادف فارسی آن شامل شکرگزار، سپاسگزار، شاکر و نعمتشناس (در معنای اول) و شکرپاره، شکربوره و حلوای قطاع (در معنای دوم) است.
نماد چیست
این واژه در ادبیات عرفانی و کهن، مجازاً نماد انسانهای راضی، سپاسگزار و دارای دل روشن است. در معنای دوم نیز به عنوان نمادی برای شیرینی گفتار، کلام نغز و معشوق شیریندهن به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل شکر باره
واژه «شکرباره» از ترکیبهای ظریف و زیبای زبان فارسی است که به دلیل ساختار خود، دو جلوه معنایی کاملاً متمایز را بازتاب میدهد. در خوانش نخست، این کلمه با ریشه عربیِ «شکر» پیوند خورده و به عنوان صفتی متمایل و حریص به سپاسگزاری (با پسوند باره) شناخته میشود؛ یعنی کسی که همواره قدردان نعمتهاست. این کاربرد را میتوان به زیبایی در اشعار مولانا مشاهده کرد.
در خوانش دوم، ریشه کلمه به «شَکَر» (با ریشه سنسکریت) بازمیگردد که در این حالت معنای اسمی پیدا کرده و به نوعی شیرینی سنتی، حلوای خوشطعم یا حتی میوههای بسیار شیرین مثل زردآلو اشاره دارد که در اشعار نظامی گنجوی نیز به کار رفته است. شناخت این دو وجه به درک بهتر متون کهن و حل دقیق جدول کلمات کمک میکند.