یعنی چه
خیمه عهد نخستین معبد متحرک توحیدی بود که به دستور خداوند توسط حضرت موسی (ع) در دوران سرگردانی بنیاسرائیل در بیابان ساخته شد. این خیمه مرکز عبادت، قضاوت و محل نگهداری صندوق مقدس حاوی لوحهای ده فرمان (تابوت عهد) بود.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه عربی خَیمَة (به کسر خاء در فارسی: خِیمه) و عَهد تشکیل شده است و در زبان فارسی به صورت اضافه (با نقشنمای اضافه) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی چون خیمه عهد، خیمه اجتماع و مشکان به عنوان پاسخ این مفهوم مذهبی و تاریخی شناخته میشوند.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و ترجمههای کتاب مقدس، واژه Tabernacle رایجترین معادل برای این خیمه مقدس است.
به عربی
در متون عربی و ترجمههای عهد قدیم، از عبارات خیمة الاجتماع و خیمة الشهادة برای اشاره به این جایگاه استفاده میشود.
در قرآن
عین ترکیب «خیمه عهد» در قرآن نیامده است؛ اما در آیه ۲۴۸ سوره بقره به «تابوت» (صندوق مقدس حاوی یادگارهای موسی و هارون) که درون این خیمه نگهداری میشد و مایه سکینه و آرامش بود، صراحتاً اشاره شده است.
نماد چیست
این خیمه نماد ارتباط مستمر و ملموس آفریدگار با مخلوق در مسیر سخت زندگی (بیابان)، پیوند دوطرفه میان خدا و انسان، و در ادبیات مذهبی عام، نماد پایبندی کامل به عهد و میثاق الهی است.
جمعبندی و توضیح کامل خیمه عهد
خیمه عهد در اصل یک اصطلاح تاریخی و مذهبی برخاسته از روایات عهد قدیم (تورات) است که به چادر مقدس و متحرک ساخته شده توسط حضرت موسی (ع) اشاره دارد. این ساختار تجلیگاه حضور الهی، مرکز عبادی و محل نگهداری تابوت عهد در دوران چهل سال سرگردانی بنیاسرائیل در بیابان بود و در ادبیات اسلامی نیز با مفاهیم مرتبط با تابوت سکینه پیوند خورده است.
از سوی دیگر، در ادبیات آیینی و استعاری معاصر، این ترکیب گاه به صورت یک ترکیب اضافی ثانویه برای توصیف مفاهیمی چون وفاداری، میثاق مذهبی و پایداری بر عهد حق (مانند خیمهگاه کربلا و تجدید میثاق یاران حق) به کار میرود که بر ابعاد حماسی و وفای به عهد دلالت دارد.