یعنی چه
واژه سقی مصدری عربی است که وارد زبان فارسی شده و به معنای عملِ آب دادن، سیراب کردن و رساندن آب به موجودات زنده یا زمینهای کشاورزی به کار میرود. در متون کهن این واژه به معنای بهره و سهم آب یا باران بزرگقطره نیز آمده است.
مترادف
واژگانی که مفهوم رساندن آب و رفع تشنگی موجودات یا زمین را میرسانند.
متضاد
کلماتی که بر منع آب، تشنه نگهداشتن یا خشکی دلالت دارند.
در جدول
در پاسخ به سوالاتی نظیر آب دادن، سیراب کردن یا آبیاری در جدول کلمات متقاطع، واژه ۳ حرفی «سقی» پاسخ دقیق و قطعی است.
به عربی
در زبان عربی سقی به معنای مستقیم نوشاندن و آب را به دهان کسی رساندن است، در حالی که اسقاء بیشتر به معنای فراهم کردن منابع آبی و در اختیار قرار دادن آن است.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل «آب دادن»، «آبیاری کردن» و «سیرابسازی» است که در گفتار و نوشتار روزمره استفاده میشوند.
در قرآن
ریشه این واژه ۲۵ بار در قرآن کریم به صورتهای مختلف به کار رفته است. از نمونههای بارز آن آیه ۲۱ سوره انسان است: «وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا» (و پروردگارشان به آنان نوشیدنی پاکیزه نوشاند). همچنین در آیه ۲۴ سوره قصص درباره حضرت موسی آمده است: «فَسَقَىٰ لَهُمَا ثُمَّ تَوَلَّىٰ إِلَى الظِّلِّ» (پس برای آن دو گوسفندان را آب داد و به سوی سایه برگشت).
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ایرانی، سقی و مشتقات آن مانند سقا و ساقی، نماد فروتنی، کرم و ایثار هستند که یادآور فداکاری حضرت عباس (ع) در کربلا به عنوان سقای دشت کربلا است. در ادبیات عرفانی نیز ساقی نماد فیضبخش مادی و معنوی و سیرابکننده روح از معرفت الهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل سقی
واژه «سقی» یک مصدر عربی سه حرفی از ریشه (س-ق-ی) است که به معنای آب دادن، سیراب کردن و آبیاری زمینهای کشاورزی یا نوشاندن آب به انسان و حیوان در زبان فارسی به کار میرود. این کلمه در متون کهن ادبی، فقهی و تاریخی جایگاه ویژهای دارد و معنای آن به طور کلی پیرامون محور حیاتبخشی، رفع عطش و جریان آب میچرخد.
در فرهنگ و ادبیات اسلامی، این واژه و مشتقات معروف آن نظیر «ساقی» و «سقا» فراتر از یک معنای مادی رفته و باری معنوی و نمادین به خود گرفتهاند؛ به طوری که نمادی از ایثار، جوانمردی، فیض الهی و سیراب شدن روح از عشق و معرفت به شمار میروند. همچنین تکرار فراوان این ریشه در قرآن کریم، اهمیت مادی و معنوی مفهوم آبرسانی و رحمت را در فرهنگ دینی آشکار میسازد.