یعنی چه
عابر پیاده به فردی گفته میشود که بدون استفاده از هیچگونه وسیلهٔ نقلیه موتوری یا غیرموتوری، و صرفاً با اتکا به پای خود در راهها، خیابانها، پیادهروها و مسیرهای عمومی در حال حرکت و عبور و مرور است.
تلفظ
این واژه مرکب به صورت «عابِر» (با کسر ب) و «پِیادِه» (با کسر پ و د) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ اصلی برای این مفهوم واژهٔ «عابر پیاده» است که دقیقاً ۹ حرف دارد. کلمات هممعنی دیگری مانند راهگذر، عابر و پیاده نیز بسته به تعداد حروف جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
رایجترین و دقیقترین معادل انگلیسی برای عابر پیاده واژه Pedestrian است. همچنین برای مفهوم رهگذر از Passer-by نیز استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به افراد پیاده به صورت جمع از کلمه «المشاة» و برای فرد رهگذر از واژه «مارّ» یا ترکیب «عابر مشاة» استفاده میکنند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، واژهٔ کوتاه و اصیل «Yaya» به طور دقیق معنای عابر پیاده را میرساند.
نماد چیست
عابر پیاده در فرهنگ ترافیک و شهرسازی مدرن، نماد آسیبپذیری بالا در برابر وسایل نقلیه و لزوم رعایت حق تقدم است. علائم محیطی آن مانند خطوط راهراه سفید (خطکشی عابر) و تابلوهای فسفری یا آبی با طرح انسان در حال راه رفتن، نماد قانونمداری، امنیت و ارج نهادن به جان انسانها در فضای شهری است.
جمعبندی و توضیح کامل عابر پیاده
واژهٔ مرکب «عابر پیاده» از ترکیب دو بخش عربی و فارسی ساخته شده است؛ «عابر» از ریشه عربی ع-ب-ر به معنی عبورکننده و «پیاده» واژهای اصیل با ریشه پهلوی است. این اصطلاح در جامعهٔ امروز به هر شخصی اطلاق میشود که بدون خودرو یا موتور در سطح معابر شهری و جادهها تردد میکند و به دلیل عدم محافظت بدنی، آسیبپذیرترین عنصر در نظام ترافیکی به شمار میرود.
در فرهنگ شهری، توجه به حقوق عابر پیاده نشانهٔ توسعهیافتگی و نظم یک جامعه است. تعبیه امکاناتی چون خطکشیهای ویژه، پلهای هوایی و چراغهای راهنمایی مخصوص، همگی برای حفظ ایمنی و کرامت این افراد در فضای پرسرعت ماشینها طراحی شدهاند.
اگرچه خودِ عبارت مرکب «عابر پیاده» در متن قرآن نیامده، اما ریشهٔ عربی آن در قالب عباراتی نظیر «عابری سبیل» (به معنی راهگذران) و تعابیر مرتبط با نحوهٔ راه رفتن متواضعانهٔ انسانها بر روی زمین مورد توجه قرار گرفته است.