یعنی چه
واژهٔ «سخله» در اصل به معنای بره یا بزغالهٔ تازه به دنیا آمده (اعم از نر و ماده) است. در اصطلاحات فقهی مانند زکات، گاهی به نوزاد دیگر چهارپایان نیز اطلاق میشود. این کلمه در متون کهن به صورت مجازی برای اشاره به انسانهای ضعیف، فرومایه یا کمارزش نیز به کار رفته است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با فتح سین، سکون خاء و فتح لام به صورت «سَخْلَه» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «سخله» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «بره یا بزغاله نوزاد» به کار میرود و یک کلمهٔ چهار حرفی است.
به انگلیسی
برای معادلسازی دقیق این واژه در انگلیسی، بسته به کاربرد حیوانی از واژگان مربوط به نوزاد چهارپایان یا معادلهای ضعف ساختاری استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در زبان مبدأ نیز دقیقاً به همین صورت و با همین معانی در متون کهن و فقهی به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق و بومی این واژه در زبان فارسی «بزغالهٔ نوزاد» یا «برهٔ تازه متولد شده» است که نشاندهندهٔ آغاز زندگی این جانداران است.
جمعبندی و توضیح کامل سخله
واژهٔ «سخله» یک اصطلاح اصیل عربی است که وارد زبان فارسی شده و بیشترین کاربرد را در متون کهن، ادبی و مباحث فقهی (مانند احکام زکات چهارپایان) دارد. این کلمه در معنای دقیق لغوی خود به نوزاد تازه متولد شدهٔ گوسفند یا بز، بدون در نظر گرفتن جنسیت آن، اشاره میکند و نمادی از ظرافت، معصومیت و ناتوانی مطلق در بدو تولد است.
علاوه بر کاربرد طبیعی و دامپزشکی، این واژه در ادبیات کلاسیک دستخوش توسعهٔ معنایی شده و به صورت استعاری برای توصیف افراد ناتوان، فرومایه یا بیارزش به کار رفته است. در حل جدولهای کلمات متقاطع نیز این کلمه به عنوان یک پاسخ چهار حرفی برای طفلِ دام شناخته میشود.