یعنی چه
این اصطلاح در ادبیات و نقد هنری معاصر، به مجموعه اشعار، سرودهها و بهویژه ترانههای پاپی اطلاق میشود که پس از سال ۱۳۵۷ توسط شاعران و ترانهسرایان ایرانی مقیم آمریکا (عمدتاً شهر لسآنجلس) سروده و تولید شدهاند. این آثار اغلب درونمایهای آمیخته با غم غربت، نوستالژی، آزادی بیان فرامرزی و گاه رویکردی تجاری و عامهپسند دارند.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «شِعرِ لُس آنجِلِس» (she're los ānfeles) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً خود «شعر لس آنجلس» با ۱۰ حرف است. همچنین مفاهیمی چون «شعر مهاجرت» یا «شعر تبعید» نیز ممکن است به عنوان پاسخهای جایگزین مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم علمی و ادبی از ترکیبات حوزه ادبیات دایاسپورا و مهاجرت استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و اصطلاحات همارز آن در نقد ادبی معاصر شامل «شعر مهاجرت»، «شعر تبعید»، «ادبیات برونمرزی» و «ترانهسازی غربت» است.
نماد چیست
این عبارت در دایره فرهنگ معاصر نماد دوگانه است؛ از یک سو مظهر غربت، دوری از وطن، نوستالژی و آزادی بیان فرامرزی به شمار میرود و از سوی دیگر در نگاه منتقدان سختگیر، نمادی از هنر تجاری، عامهپسند (پاپ) و دوری از متن اصلی جامعه داخل ایران است.
جمعبندی و توضیح کامل شعر لس آنجلس
عبارت «شعر لس آنجلس» یا صفت «لسآنجلسی» در زبان، ادبیات و نقد هنری معاصر ایران، یک اصطلاح ترکیبی و توصیفی است و به عنوان یک واژه واحد لغوی مستقل در فرهنگهای سنتی مانند دهخدا و معین وجود ندارد. این اصطلاح پس از تحولات سال ۱۳۵۷ و شکلگیری جامعه بزرگ ایرانیان در کالیفرنیا (که به طنز تهرجلس نیز نامیده میشود) وارد فضای رسانهای و ادبی شد.
این جریان شعری عمدتاً با سینرژی موسیقی پاپ و ترانهسرایی نوین ایران شناخته میشود. ریشه لغوی آن ترکیبی از واژه عربی «شعر» (به معنی دانش و احساس) و نام جغرافیایی اسپانیایی «Los Angeles» (به معنی فرشتگان) است. در یک نگاه کلی، این اصطلاح بازتابدهنده تجربیات زیسته، دلتنگیها و چالشهای هویتی ایرانیان در غربت است که هم ارزش ادبی مهاجرتی دارد و هم جنبههای تجاری هنر تودهپسند را در خود جای داده است.