یعنی چه
این عبارت یک ترکیب عربی (حرف جر + اسم) است که دلالت بر حالت فقر، مخمصه یا آزمون الهی به وسیله گرسنگی دارد. در متون ادبی و دینی، این اصطلاح برای توصیف شدت نیاز جسمانی به غذا و ناتوانی انسان به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب در زبان عربی و بستر قرآنی آن «مِنَ الْجُوع» است که حرف «م» مکسور، «ن» مفتوح به دلیل التقای ساکنین، و «ج» با ضمه کشیده ادا میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع خودِ «من الجوع» با شمارش ۷ حرف است. همچنین صورتِ بدون الف و لام آن یعنی «من جوع» نیز ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بستر متن، تعابیر فوق دقیقترین برگردانها برای رساندن مفهوم علت و سبب گرسنگی هستند.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است؛ اما مترادفهای دقیقتر آن در این زبان شامل من المخمصة و من السغب میشوند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این ترکیب شامل عباراتی چون «بر اثر گرسنگی»، «از شدت فاقه»، و «از فرط گرسنگی» است که در ترجمههای متون کلاسیک و قرآن کریم استفاده میشود.
در قرآن
این اصطلاح در قرآن کریم به دو صورت آمده است؛ یکی در سوره قریش آیه ۴ «الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ» که در مقام یادآوری نعمت و گشایش است، و دیگری در سوره بقره آیه ۱۵۵ «وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ» که در مقام آزمایش و ابتلای الهی بیان شده است.
جمعبندی و توضیح کامل من الجوع
عبارت «من الجوع» یک ترکیب اضافه بیانی در زبان عربی از ریشه (ج و ع) است که به معنای «از گرسنگی» یا «ناشی از تهی بودن شکم از غذا» به کار میرود. این واژه اگرچه اصالتاً فارسی نیست، اما به واسطه متون دینی، تفاسیر قرآنی و ادبیات اسلامی وارد زبان و ادبیات مکتوب ما شده است.
در فرهنگ معارف قرآنی، این تعبیر جلوهای دوگانه دارد؛ از یک سو به عنوان ابزاری برای آزمایش و ابتلا مادی بشر (در سوره بقره) و از سوی دیگر به عنوان نعمتی بزرگ در بستر اطعام و نجات انسان از نابودی (در سوره قریش) توصیف میشود. این ترکیب در ادبیات عامه و جدول کلمات نیز به عنوان نمادی از فقر، قحطی و نیاز اساسی بشر شناخته میشود.