یعنی چه
عید رضوان یک جشن ۱۲ روزه در آیین بهائی است که به یادبود اقامت ۱۲ روزه بهاءالله (بنیانگذار این آیین) در باغ نجیبپاشا (معروف به باغ رضوان) در حومه بغداد در سال ۱۸۶۳ میلادی برگزار میشود. این مناسبت از ۱ تا ۱۲ اردیبهشت (۲۱ آوریل تا ۲ مه) گرامی داشته میشود و در آن بهاءالله رسالت دینی خود را به پیروانش اعلام کرد. از نظر لغوی نیز رضوان به معنای خشنودی فراوان و بهشت است.
تلفظ
تلفظ این واژه در زبان فارسی «عیدِ رِضوان» (eyd-e rezvān) است. واژه عید با مکسور شدن حرف دال به واژه رضوان متصل میشود که حرف راء در آن دارای مکسور (رِ) و ضاد ساکن است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به عنوان بزرگترین عید بهائیان یا عید گل، عبارت «عید رضوان» با ۸ حرف است. همچنین ممکن است از عناوین دیگری مانند «عید اعظم» یا «سلطان الاعیاد» استفاده شود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این مناسبت مذهبی را بیشتر با نامهای Festival of Ridván یا Ridván Festival میشناسند که به معنای جشنواره یا عید رضوان است.
به عربی
در زبان عربی این عبارت به صورت «عيد الرضوان» نگاشته و تلفظ میشود که ترکیب دو واژه عید (جشن/بازگشت) و رضوان (خشنودی/بهشت) است.
به فارسی
معادلهای فارسی یا عناوین دیگری که در ادبیات فارسی برای این مناسبت به کار رفته شامل «جشن خشنودی»، «عید گل» (به دلیل فراوانی گل سرخ در آن باغ) و «عید اعظم» است.
در قرآن
واژه «رضوان» بارها در قرآن کریم به معنای خشنودی وسیع و خاص خداوند به کار رفته است؛ مانند آیه ۷۲ سوره توبه: «وَرِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ» (و خشنودی خدا بزرگتر است). همچنین در فرهنگ اسلامی، رضوان نام فرشته نگهبان بهشت است. با این حال، ترکیب و اصطلاح «عید رضوان» به عنوان یک عید مذهبی در قرآن وجود ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل عید رضوان
عبارت «عید رضوان» اصطلاحی کاملاً دینی در آیین بهائی است که به عنوان بزرگترین و مهمترین عید این آیین شناخته میشود. این جشن دوازدهروزه یادآور روزهایی است که بهاءالله، بنیانگذار این آیین، در باغ نجیبپاشا معروف به باغ رضوان در حومه بغداد اقامت داشت و رسالت خود را به طور عمومی اعلام کرد. نماد اصلی این عید گل سرخ است و مفاهیمی چون صلح و اتحاد را تداعی میکند.
از دیدگاه لغوی و ریشهشناسی، واژه رضوان ریشه در زبان عربی دارد و به معنای خشنودی شدید، رضایت بیپایان و بهشت است. این واژه به صورت مفرد در قرآن کریم بارها برای اشاره به خشنودی و رضایت پروردگار از بندگان صالحش استفاده شده و در ادبیات اسلامی نیز نام فرشته کلیددار فردوس برین است، هرچند ترکیب آن با کلمه عید صرفاً یک کاربرد تاریخی و مذهبی خاص دارد.