یعنی چه
«مسطور» اسم مفعول از سطر و به معنی چیزی است که بر روی کاغذ یا لوح ثبت و ضبط شده باشد. در مقابل، «مستور» اسم مفعول از ستر و به معنی چیزی است که در پردهٔ خفا قرار گرفته و از دیدگان پنهان مانده است؛ همچنین در ادبیات فارسی برای توصیف فرد عفیف و پاکدامن نیز بهکار میرود.
تلفظ
هر دو واژه دارای تلفظ مشابهی هستند که در زبان فارسی با تکیه بر هجای دوم خوانده میشوند.
در جدول
این ترکیب در جدول معمولاً به عنوان یک جفتواژه برای تمایز میان مفاهیم «ثبتشده» و «مخفی» طرح میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این دو واژه بسته به زمینهٔ کاربرد (فنی، ادبی یا انتزاعی) تفاوت دارند.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی برای مسطور «مرقوم و نگاشته» و برای مستور «نهان و پوشیده» است.
در قرآن
«مسطور» در آیه ۲ سوره طور برای اشاره به کتاب مکتوب استفاده شده و «مستور» در آیه ۴۵ سوره اسراء برای توصیف پردهای پنهان که مانع درک حقیقت میشود به کار رفته است.
نماد چیست
مسطور نماد ثبت الهی و تقدیر تغییرناپذیر است، در حالی که مستور نماد حریم خصوصی، پاکدامنی و اسرار ناگفتهٔ عالم غیب است.
جمعبندی و توضیح کامل مسطور و مستور
تفاوت بنیادین میان این دو واژه در ریشهٔ لغوی آنهاست؛ مسطور از ریشه «سطر» به معنای خط کشیدن و نوشتن است و مستور از ریشه «ستر» به معنای پرده کشیدن و پوشاندن است. با وجود شباهت در تلفظ، یکی بر «ظهور معنا در کلمه» و دیگری بر «خفای معنا در پرده» دلالت دارد.
در ادبیات و فرهنگ دینی، مسطور اغلب به تقدیر و احکام ثبتشده در لوح محفوظ اشاره دارد، در حالی که مستور برای توصیف حیا، پوشیدگیِ اسرار یا عفتِ افراد استفاده میشود. این تقابل مفهومی، تضاد میان آنچه آشکار و ثبتشده است با آنچه در بطن هستی پنهان مانده را به خوبی نشان میدهد.