یعنی چه
واژه «نبیی» صفت نسبی و به معنی منسوب به نبی (پیامبر) است. این واژه در فارسی معیار چندان رایج نیست و معمولاً به جای آن از کلماتی چون «نَبَوی»، «پیامبرانه» یا «نبیانه» استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «نَبیّی» با تشدید روی یای اول و اضافه شدن یای نسبت است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این مدخل در جدول کلمات متقاطع، خود واژه چهار حرفی «نبیی» است. واژههای هممعنی مانند نبوی نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای صفت منسوب به پیامبر از واژه Prophetic استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی روان و رایج این کلمه شامل واژههایی چون «پیامبرانه»، «نبیانه» و صفت ساختگی «وابسته به فرستاده الهی» است.
در قرآن
شکل دقیق کلمه «نبیی» به صورت مستقل در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما ریشه اصلی آن یعنی «نَبِيّ» و صورتهای جمع آن مانند «النَّبِیِّینَ» و «الْأَنْبِیَاءَ» بیش از ۸۰ بار در قرآن برای اشاره به فرستادگان الهی ذکر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل نبیی
واژه «نبیی» در ادبیات و زبان فارسی معیار به عنوان یک مدخل مستقل و رایج شناخته نمیشود. این کلمه در واقع یک ساختار اشتقاقی و صفت نسبی است که از افزودن یای نسبت به واژه عربی «نبی» (به معنی پیامبر) حاصل شده و معنای «مربوط یا منسوب به پیامبر» را افاده میکند. در گفتار و نوشتار رسمی، معمولاً صفت «نبوی» یا واژه «پیامبرانه» به جای آن ترجیح داده میشود.
ریشه اصلی این مفهوم به واژه عربی «نبی» بازمیگردد که در علوم قرآنی و اسلامی به کسی اطلاق میشود که از سوی خداوند به او وحی الهی میرسد و حامل اخبار غیبی است. نماد و مفهوم فرهنگی این واژه همواره با پاکی، هدایت معنوی و ارتباط میان امر قدسی و جهان مادی گره خورده است.
در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع، توجه به تعداد دقیق حروف (۴ حرف) اهمیت دارد و اگرچه فرمی غیرمعمول دارد، اما از نظر ساختار صرفی کاملاً صحیح است و به ریشه «ن ب أ» به معنای آگاهی دادن و خبر آوردن متصل میشود.