یعنی چه
واژه «اشگرف» در اصل همان صورت کهن و آوایی کلمه «شگرف» در زبان فارسی میانه و پهلوی است. این کلمه به عنوان صفت برای توصیف پدیدهها، انسانها یا اشیائی به کار میرود که از نظر عظمت، زیبایی، شکوهمندی یا عجیب بودن، فراتر از حد عادی و مایه حیرت باشند.
تلفظ
این واژه در متون کهن به صورت فَتَحه روی همزه و گاف (اَشگَرف) تلفظ میشده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «شگفتانگیز کهن»، «بزرگ و باشکوه» یا «صورت قدیمی شگرف»، واژه ۵ حرفی «اشگرف» مد نظر است.
به انگلیسی
با توجه به بافت متن و معنای مورد نظر، میتوان از معادلهای متفاوتی که بیانگر عظمت یا شگفتی هستند استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای دقیق و هممعنی این واژه در فارسی امروزی شامل کلماتی چون شگرف، نغز، زیبا، عجیب، بزرگ، ستبر، باحشمت و پرشکوه است.
نماد چیست
این واژه صفت است و نمادگرایی اصطلاحی یا اسطورهای خاصی ندارد؛ اما در ادبیات کلاسیک فارسی بازتابدهنده و نماد پدیدههای خارقالعاده، بیان حیرت و ستایش زیبایی یا شکوه بیاندازه است.
جمعبندی و توضیح کامل اشگرف
واژه «اشگرف» یک صفت اصیل و کهن ایرانی با ریشه در زبان پهلوی و پارسی میانه است. این کلمه در واقع شکل ابتدایی و قدیمیتر واژه آشنای «شگرف» است که با گذشت زمان، همزه ابتدایی آن حذف شده است. اشگرف در ادبیات فارسی کاربردی کاملاً فصیح و بلیغ داشته و مولانا نیز در مثنوی معنوی از همین صورت کهن بهره برده است.
این واژه طیف معنایی ارزشمندی را پوشش میدهد که از یک سو به مفاهیمی چون بزرگی، عظمت، ستبر بودن و شوکت اشاره دارد و از سوی دیگر مفاهیم زیبایی، نغز بودن، شگفتانگیزی و نادر بودن را در خود جای داده است. استفاده از آن در متن، باری از اصالت ادبی و ابهت را به همراه میآورد.