یعنی چه
این واژه صیغه مفرد مؤنث غایب از باب استفعال است و در متون ادبی و مذهبی به مفهوم از راه به در بردن، مجذوب کردن و به هوس انداختن کسی به کار میرود؛ به طوری که شخص راه راست را گم کند و سرگردان شود.
تلفظ
این کلمه بر وزن اِستَفعَلَت خوانده میشود که در آن سکون روی حرف «ه» و فتحه روی حروف دیگر قرار دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهای «فریفت»، «گمراه کرد» یا «از راه به در برد» کاربرد دارد.
به انگلیسی
با توجه به بافتار متن، این واژه در انگلیسی به معنای گمراه کردن (lead astray) و فریب دادن (entice) ترجمه میشود.
به فارسی
از معادلهای دقیق فارسی آن در متون کهن و ترجمهها میتوان به «از راه به در برد»، «به بیراهه کشاند» و «مفتون کرد» اشاره کرد.
در قرآن
این واژه در آیه ۷۱ سوره انعام به صورت «كَالَّذِي اسْتَهْوَتْهُ الشَّيَاطِينُ فِي الْأَرْضِ حَيْرَانَ» ذکر شده که به معنای کسی است که شیاطین او را در زمین فریفته و سرگردان رها کردهاند. علامه طباطبایی در المیزان آن را به سقوط و از راه راست به در بردن معنا کرده است.
نماد چیست
این کلمه نماد اسطورهای یا ملی ندارد، اما در فرهنگ اسلامی و اخلاقی، نماد بارز تسلیم شدن در برابر وسوسههای شیطانی، انحراف از مسیر هدایت و دچار شدن به تحیر و سرگردانی مطلق است.
جمعبندی و توضیح کامل استهوت
واژه «استهوت» یک فعل از ریشه عربی «ه و ی» (هوی و هوس یا سقوط) است که به طور مستقل در زبان فارسی معیار امروز رایج نیست، اما در متون کهن ادبی، تفاسیر قرآنی و متون مذهبی به چشم میخورد. معنی اصلی این کلمه فریفتن، مجذوب کردن، عقل از سر کسی ربودن و در نهایت گمراه و سرگردان ساختن است.
شهرت اصلی این واژه به دلیل کاربرد قرآنی آن در سوره انعام است که وضعیت انسانِ فریبخورده و سرگردان در بیابان زندگی را پس از وسوسه شیاطین تصویر میکند. در زبان عربی امروزی، این فعل گاهی در معنای مثبتتر یعنی «جذب کردن» یا «جلب توجه کردن» نیز به کار میرود.
در مجموع، اگر در حل جدول یا متون ادبی با این کلمه ۶ حرفی مواجه شدید، مفهوم محوری آن همان اغواگری، فریب دادن و از مسیر راست منحرف کردن است که متضاد آن هدایت، ارشاد و راهنمایی روشن خواهد بود.