یعنی چه
انکار در لغت به معنای حاشا کردن، زیر چیزی زدن و خودداری از اعتراف و اقرار است. این واژه در ریشه اصلی خود به معنی ناشناختن و اظهار نادانی کردن نیز به کار میرود و نشاندهنده وضعیتی است که در آن فرد از پذیرش یک واقعیت عینی سر باز میزند.
تلفظ
این واژه به صورت اِ-ن-کـا-ر تلفظ میشود و مصدری از باب افعال در زبان عربی است که به همین صورت وارد زبان فارسی شده است.
در جدول
کلمه انکار دقیقاً ۵ حرف دارد و در حل جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی نظیر حاشا کردن، رد ادعا، کتمان حقیقت یا جحود استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Denial بیشترین کاربرد را در مفاهیم روانشناسی و عمومی برای اصطلاح انکار دارد.
به عربی
در زبان عربی این واژه از فعل أَنْكَرَ گرفته شده و به معنای رد کردن و نشناختن است.
به ترکی
در ترکی استانبولی کلمه İnkar دقیقاً با همان ساختار معنایی فارسی و عربی به کار میرود.
به فارسی
برابرهای فارسی اصیل یا رایج این کلمه شامل حاشا کردن، زیر بار نرفتن، نپذیرفتن و کتمان کردن است که بازتابدهنده روگردانی از پذیرش یک واقعیت عیان هستند.
جمعبندی و توضیح کامل انکار
واژه انکار ریشهای عربی (از ماده ن-ک-ر) دارد و در زبان فارسی به مفهوم بستن چشم بر واقعیت و نپذیرفتن آگاهانه یا ناخودآگاه یک حقیقت یا ادعا به کار میرود. این کلمه در حوزههای مختلفی از جمله حقوق، فلسفه و روانشناسی کاربرد دارد. در روانشناسی مدرن، انکار به عنوان یکی از مکانیسمهای دفاعی اولیه شناخته میشود که در آن فرد برای محافظت از خود در برابر اضطراب شدید، از پذیرش واقعیتهای تلخ بیرونی امتناع میکند؛ رفتاری که در فرهنگ عامه گاه به اصطلاح «کبک سر در برف کردن» تشبیه میشود.
در فرهنگهای لغت معتبر مانند دهخدا و معین، مترادفهایی چون تکذیب، نفی، جحد و حاشا برای آن ذکر شده و در نقطه مقابل، واژههایی مثل اعتراف، اقرار و تصدیق به عنوان متضادهای اصلی آن قرار دارند. گرچه خود لفظ «انکار» به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده، اما مشتقات متعدد آن مانند منکر و تنکرون با بار معنایی عدم پذیرش قلبی حق به دلیل تکبر، بارها مورد استفاده قرار گرفتهاند.