یعنی چه
دحو الارض در لغت به معنای گستردن و پهن کردن زمین است. از نظر دینی و تاریخی، به رویدادی اشاره دارد که در آن خشکیهای زمین از زیر آبِ فراگیر اولیه بیرون آمدند و زمین برای حیات انسان و موجودات زنده آماده و هموار شد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «دَحوُ الارض» (Dahv-ol-Arz) است که در آن حرف دال مفتوح و حرف حاء ساکن است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این عبارات معمولاً «دحو الارض» است که دقیقاً از ۸ حرف تشکیل شده است.
به عربی
این اصطلاح کاملاً ریشه عربی دارد و از ماده (د ح و) به معنی واگسترانیدن و پهن کردن چیزی گرفته شده است.
به فارسی
معادل دقیق فارسی این اصطلاح، «گسترش یافتن زمین» یا «پهن شدن خشکیها» است که به پدیدار شدن بخشهای قابل سکونت زمین اشاره میکند.
در قرآن
این مفهوم در آیه ۳۰ سوره مبارکه نازعات به صورت فعلی آمده است: «وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَاهَا» که یعنی: و زمین را پس از آن بگسترد و آماده سکونت ساخت.
نماد چیست
این پدیده نماد آغاز آمادگی زمین برای زندگی انسان است. در روایات اسلامی، نخستین نقطهای که از زیر آب سر برآورد، مکان فعلی خانه کعبه در مکه بود. همچنین روز ۲۵ ذیالقعده به عنوان زمان این رویداد، نماد برکت و آغاز عبودیت است.
جمعبندی و توضیح کامل دحو الارض
عبارت «دحو الارض» یک اصطلاح قرآنی و مذهبی است که از ریشه عربی «دحو» به معنای گستردن و پهن کردن گرفته شده است. این اصطلاح در فرهنگ اسلامی به پدیدار شدن، پهن شدن و هموار شدن خشکیهای زمین از زیر آب در ابتدای آفرینش اشاره دارد تا جهان برای سکونت و حیات انسان آماده شود.
بر اساس آیات قرآن به ویژه آیه ۳۰ سوره نازعات و روایات معتبر، این رویداد نمادی از تدبیر و رحمت الهی در نظمبخشی به کره زمین است. در متون روایی، آغاز این گسترش از مکان فعلی خانه کعبه (مکه) دانسته شده و روز ۲۵ ماه ذیالقعده به عنوان روز دحو الارض، جایگاه عبادی و معنوی ویژهای دارد.