یعنی چه
این عبارت یک جمله دعایی و اعتقادی است که برای دور کردن شیطان، بدیها، گناهان و امور ناخوشایند بهکار میرود. انسان با بیان آن، عجز خود را مطرح کرده و به دژ استوار الهی پناه میبرد.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت فتحة نون، ضمه عین و ذال است: نَعُوذُ بِاللّٰهِ.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنمای «پناه بر خدا» یا «به خدا پناه میبریم» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در بافتهای انگلیسی برای بیان همان مفهوم دفع بلا یا نسبت ناروا، از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی فصیح است و از ریشه «ع و ذ» به معنی پناه گرفتن ساخته شده است.
به فارسی
در زبان فارسی، معادلهای دقیق روان و روزمره آن عبارتند از «پناه بر خدا»، «خدا نیاورد» یا «خدا آن روز را نیاورد» که در هنگام شنیدن اخبار ناگوار یا نسبتهای ناروا استفاده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل نعوذبالله
عبارت «نعوذبالله» (به عربی: نَعُوذُ بِاللّٰهِ) یکی از اصطلاحات رایج دعایی و استعاذه در فرهنگ اسلامی و زبان فارسی است. ریشه اصلی این کلمه از فعل مضارع «نعوذ» (به معنی پناه میبریم) همراه با حرف جر و لفظ جلاله تشکیل شده است و به طور کلی مفهومِ پناه بردن به قدرت الهی از شرور، گناهان، افکار شیطانی و امور ناخوشایند را افاده میکند.
در کاربردهای روزمره و گفتار عامیانه، این کلمه علاوه بر جنبه دینی و عبادی، نوعی ابزار زبانی برای ابراز انزجار شدید، انکار سخنان ناروا، تعجب از اتفاقات بسیار بد یا دفع چشمزخم و بلا به شمار میرود. گرچه عین ترکیب «نعوذبالله» در قرآن نیامده، اما صیغههای دیگر این ریشه (مانند أعوذ بالله) بارها در آیات مختلف و سورههای فلق و ناس برای استعاذه تکرار شده است.