معنی
واژه مشا بسته به بستر استفاده چند معنی کاملاً متفاوت دارد؛ در اصطلاح حقوقی و عامیانه مخفف «مشاع» و به معنای مال یا ملک مشترکی است که سهم هر فرد در تمام اجزای آن پخش شده است. در تاریخ فلسفه، اشاره به مکتب مَشّاء (ارسطویی) دارد و در متون کهن پزشکی و لغت فارسی نیز به نوعی گیاه وحشی شبیه به زردک یا هویج گفته شده است.
یعنی چه
این کلمه در بستر حقوقی یعنی مالی که میان چند نفر اشاعه یافته و بخش معین و جداشدهای ندارد. در بستر فلسفی، مَشّاء یعنی بسیار راهرونده و پوینده؛ چرا که ارسطو هنگام تدریس قدم میزد و شاگردانش با راه رفتن و مباحثه به کشف حقیقت میرسیدند. در اساطیر ایران باستان نیز (به صورت مَشا) به معنی انسان فانی است.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
در کاربرد حقوقی از ریشه عربی «شیع» به معنی پراکنده و مشترک شدن برمیآید. در کاربرد فلسفی از ریشه عربی «مشی» به معنی راه رفتن است. همچنین در کاربرد اساطیری ایران باستان، این واژه از ریشه اوستایی «مرتیا» (Mashya) به معنی مردنی و فانی مشتق شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، اگر طراح سؤال به دنبال زمین مشترک، مکتب فلسفی ابنسینا یا گیاهی شبیه هویج در متون کهن باشد، واژه ۳ حرفی «مشا» پاسخ دقیق و نهایی است.
به انگلیسی
برای مفهوم ملک و دارایی مشترک از اصطلاحات Joint property یا Communal استفاده میشود و برای اشاره به پیروان ارسطو و مکتب مشایی، واژه Peripatetic کاربرد دارد.
جمعبندی و توضیح کامل مشا
واژه «مشا» یکی از کلمات جالب توجه در زبان فارسی است که به دلیل همنویسی چندین مفهوم مستقل، کاربردهای بسیار متنوعی دارد. رایجترین کاربرد روزمره آن در میان عموم مردم و راهروهای دادگاهها، به عنوان مخفف کلمه «مشاع» است؛ یعنی مال یا ملکی که میان چند شریک مشترک بوده و سهم هر فرد به صورت مشخص جدا نشده است. این واژه در این بستر، نقشی کلیدی در قوانین ثبتی و حقوقی ایفا میکند.
از سوی دیگر، در فضای دانشگاهی و تاریخ اندیشه، این کلمه با تلفظ «مَشّاء» شناخته میشود که اصطلاحی فلسفی است. مکتب مشاء به آن دسته از فیلسوفانی (مانند ارسطو و ابنسینا) اطلاق میشود که بر پایه عقل، منطق و استدلال گامبهگام پیش میروند. وجه تسمیه آن نیز به عادت تدریس ارسطو در حال قدم زدن بازمیگردد. علاوه بر این دو مفهوم، مشا در اساطیر ایران باستان به معنای انسان نخستین (مشا و مشیانه) و در لغتنامههای کهن به عنوان نوعی گیاه ریشهای ثبت شده است.
در کتاب مجید قرآن نیز این واژه با تشدید (مَشّاء) در سوره قلم آمده که در آنجا معنای لغوی صیغه مبالغه (بسیار راه رونده) مد نظر است و به کنایه برای فرد سخنچین و دوبِههمزن به کار رفته است. بنابراین شناخت بستر متن برای درک معنای دقیق این کلمه سه حرفی الزامی است.