یعنی چه
عذیر در لغت به معنای کسی است که پوزش و عذر میآورد یا بهانهجویی میکند. همچنین در معانی دیگری چون یار، پشتیبان، فریادرس و کسی که عذر دیگری را میپذیرد نیز به کار رفته است. در بافت سنتی، این واژه به طعام و مهمانی ویژهای (مانند جشن ختنه سوران) نیز اطلاق میشود.
تلفظ
این واژه به صورت فتح عین و کسر ذال یعنی «عَذِیر» تلفظ میشود. نباید آن را با نام پیامبر «عُزَیر» اشتباه گرفت.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «عذرخواه» یا «یاریدهنده کهن» کلمه «عذیر» است که دقیقاً ۴ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای انگلیسی آن شامل واژگانی برای پوزشخواهی یا حمایت و یاریگری است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در خود زبان عربی به عنوان صفت مشبهه از ریشه (ع ذ ر) به کار میرود.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این کلمه به فارسی معادلِ «پوزشخواه»، «بهانهآور» و در برخی متون متقاضی حق به عنوان «فریادرس» و «یار» است.
نماد چیست
عذیر در فرهنگ و ادبیات کلاسیک نمادی از مفهوم عذرخواهی، توجیه رفتار، یا پذیرا شدن خطای دیگران است. همچنین در بخش اسمی خود، نماد برپایی جشن و طعام دادن در شادیها محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عذیر
واژه «عذیر» یک کلمه کهن و اصیل عربی از ریشه (ع ذ ر) است که به زبان فارسی وارد شده است. این واژه در متون کلاسیک و لغتنامههای معتبری چون دهخدا، دارای دو کارکرد معنایی متفاوت است؛ در نقش صفت به معنای مرد عذرخواه، بهانهآور، دادرس و یاریکننده است و در نقش اسم به عذر، بهانه یا حتی طعام و ضیافتی که برای یک اتفاق خوشایند برپا میشود اشاره دارد.
این کلمه در زبان فارسی امروز کاربرد زنده و روزمرهای ندارد و بیشتر یک واژه کتابی و ادبی به شمار میرود. همچنین باید توجه داشت که این کلمه با نام پیامبر باران یعنی «عُزَیر» که ریشه و معنای متفاوتی دارد، کاملاً متمایز است و نباید در املای کلمات یا حل جدول با آن اشتباه گرفته شود.