یعنی چه
«اندوه وابردن» یک ترکیب و مصدر مرکب کهن و فصیح در زبان فارسی است. در این عبارت، واژهٔ «وابردن» در معنای قدیمی خود یعنی «بازبردن، دور کردن، زایل کردن و برطرف کردن» به کار رفته است؛ بنابراین کل عبارت به معنای از بین بردن غم و غصه، تسلی دادن به دیگران و آرام کردن دل انسانهاست.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت به صورت «اَندوه وابَردَن» است که در آن واژهٔ اول با فتحهٔ همزه و ضمهٔ دال، و واژهٔ دوم با سکون الف و فتحهٔ ب و ر خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این عبارت خودِ «اندوه وابردن» با ۱۱ حرف است. همچنین مفاهیمی نظیر غمزدایی، تفریج، تسلیت و غمگساری به عنوان کلمات هممعنی در جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عباراتی که مفهوم زدودن غم و تسلی دادن را برسانند به عنوان معادل به کار میروند.
به فارسی
معادلهای دقیق و سره فارسی این عبارت شامل واژههایی چون غمزدایی، دلآرامی، دلآسودن، تسکین دادن، غمگساری و اندوه ستردن است که همگی مفهوم بازگرداندن آرامش به روح را میرسانند.
نماد چیست
در متون عرفانی و اخلاقی ادبیات کلاسیک فارسی، این عبارت نمادی از رحمت الهی، تفضل نیکان، گشایش پس از تنگنا و شفقت نسبت به خلق خداست. این واژه نشاندهندهٔ ارزش اخلاقیِ سبک کردن بار روان و غم دیگران است.
جمعبندی و توضیح کامل اندوه وابردن
عبارت «اندوه وابردن» یکی از ترکیبات اصیل، فصیح و کهن زبان فارسی است که در متون کلاسیک و عرفانی مانند تذکرةالاولیاء عطار و تاجالمصادر بیهقی به چشم میخورد. این واژه از ترکیب «اندوه» و فعل پیشوندی «وابردن» (به معنای دور کردن و بازبردن) ساخته شده و بر عمل اخلاقی و والای غمزدایی و تسلی دادن به دلهای آزرده دلالت دارد.
اگرچه خود این ترکیب فارسی به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما از نظر مفهومی کاملاً همسو با مفاهیم والای قرآنی همچون «ذَهاب حزن» (در آیه ۳۴ سوره فاطر: الحمد لله الذی اذهب عنا الحزن) و تفریج کُربت و گشایش پس از سختی است. در فرهنگ سنتی ایران، اندوه وابردن از وظایف اخلاقی انسانهای وارسته و نمادی از تجلی رحمت الهی در زمین شمرده میشود.