یعنی چه
واژهٔ «انجز» یک فعل ماضی عربی از باب افعال است که به عنوان وامواژه در متون کهن و مکاتبات رسمی فارسی به کار رفته است. این کلمه به معنای انجام دادنِ کامل و موفقیتآمیز یک کار، به سرانجام رساندن امور یا وفا کردن به یک وعده و پیمان است. در واقع، نشاندهندهٔ خروج یک کار از حالت معلق و رسیدن آن به مرحلهٔ قطعیت و اتمام است.
تلفظ
این واژه در زبان اصلی خود (عربی) به صورت «أَنْجَزَ» با فتحة همزه، سکون نون، فتحة جیم و فتحة زاء تلفظ میشود که در زبان فارسی نیز با همین ساختار صوتی به کار میرود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژههایی مانند «به پایان رساند»، «تمام کرد» یا «وفا کرد به وعده» در قالب یک فعل چهار حرفی عربی، «انجز» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، افعالی که نشاندهنده تکمیل کامل، اجرا یا تحقق یک هدف و وعده باشند به عنوان معادل به کار میروند.
به عربی
در عربی معیار، مترادفهای فعلی همارز آن شامل کلماتی است که اتمام قطعی یک ساختار یا کار را میرسانند.
به فارسی
معادلهای دقیق روان و بومی این واژه در زبان فارسی شامل افعالی مثل «کامل کرد»، «عملی ساخت»، «برآورد» و «تحقق بخشید» است.
نماد چیست
این کلمه مظهر تصویری خاصی در فرهنگ عامه ندارد، اما از نظر بار معنایی، نماد تعهدپذیری، قطعیت، وفاداری به عهد و موفقیت در به پایان رساندن وظایف است. این واژه بار معنایی کاملاً مثبتی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل انجز
واژهٔ «انجز» ریشه در زبان عربی (ن-ج-ز) دارد و به معنای به پایان رساندن و محقق ساختن کامل یک کار یا وعده است. اگرچه این فعل به صورت مستقیم در متن قرآن کریم به کار نرفته، اما در ادبیات فقهی، حقوقی و متون کهن فارسی کاربرد ارزشمندی داشته است. معروفترین ضربالمثل مرتبط با آن «أَنْجَزَ حُرٌّ مَا وَعَدَ» است که به اهمیت وفای به عهد در میان انسانهای آزاده اشاره میکند.
در اصطلاحات حقوقی و فقهی امروز، مشتقات این کلمه مانند «مُنْجَز» بسیار رایج هستند؛ برای مثال «عقد منجز» قراردادی است که انجام آن قطعی بوده و به هیچ شرطی وابسته نیست. در نتیجه، مفهوم کلیدی این واژه گرهخوردن عمل با قطعیت و موفقیت در اتمام است.