یعنی چه
در لغت به معنای پست، پایینرونده و فرودآمده است. در آواشناسی و علم تجوید، به ۲۱ حرف از حروف الفبا گفته میشود که در زمان تلفظ آنها، ریشه و انتهای زبان به سمت کف دهان پایین میآید و در نتیجه صدا به صورت نازک، نرم و رقیق (ترقیق) ادا میشود.
تلفظ
این واژه به صورت مُستَفِلَه (mustafilah) تلفظ میشود و ساختار آن اسم فاعل مؤنث از باب استفعال است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ این اصطلاح تجویدی و آواشناسی خود کلمه «مستفله» با ۶ حرف است.
به انگلیسی
در متون آکادمیک و انگلیسی مربوط به آواشناسی زبان عربی و علم تجوید، از این اصطلاحات برای توصیف نحوه ادای کلمات استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی این واژه شامل عباراتی چون پایینرونده، فرودآمده، زیرین و در اصطلاح آوایی، حروف نازک یا رقیق است.
نماد چیست
این کلمه یک اصطلاح کاملاً فنی و کاربردی در قرائت قرآنی است و نماد گرافیکی، فرهنگی یا نمادین خاصی برای آن در هنرهای دیگر تعریف نشده است؛ بلکه نماد حالت خاصی از دستگاه تکلم است.
جمعبندی و توضیح کامل مستفله
واژه «مستفله» اصطلاحی تخصصی و علمی در دانش تجوید و آواشناسی زبان عربی است. این کلمه صفت مؤنث «مستفل» و مشتق از ریشه سه حرفی «س ف ل» به معنای پایین و پست بودن است که به باب استفعال رفته است. در تلاوت قرآن، این واژه اهمیت بالایی دارد.
در اصطلاح قرائت، به ۲۱ حرف از حروف الفبا (به جز ۷ حرف مستعلیه یعنی خ، ص، ض، ط، ظ، غ، ق) حروف مستفله میگویند. هنگام ادای این حروف، زبان به سمت کف دهان متمایل شده و باعث میشود که صدا با لطافت، نرمی و به صورت نازک (ترقیق) شنیده شود. خود این واژه صراحتاً در متن قرآن نیامده، اما مشتقات دیگر همخانواده آن مانند الاسفل به چشم میخورد.