یعنی چه
مآذن واژهای کلاسیک و جمع مکسر «مِئذَنه» است. این کلمه به برجها، منارهها یا گلدستههای بلندی در معماری مساجد اشاره دارد که مؤذن برای اعلام وقت نماز و گفتن اذان به بالای آنها میرفته تا صدا به فواصل دورتر برسد.
تلفظ
این واژه به صورت مَآذِن تلفظ میشود؛ میم دارای فتحه، الف دارای مد (کشیده) و ذال دارای کسره است.
در جدول
پاسخ ۴ حرفی جدول برای کلماتی مانند منارهها و گلدستهها، واژه «مآذن» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به منارهها و گلدستهها از واژه Minarets (شکل جمع Minaret) استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و جمع تکسیر کلمه مئذنه است. واژه منارات نیز به عنوان معادل آن به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی این کلمه، «گلدستهها» یا «منارهها» هستند که در معماری ایرانی-اسلامی کاربرد فراوان دارند.
در قرآن
خود کلمه «مآذن» یا «مئذنه» به صورت صریح در متن قرآن مجید نیامده است؛ اما ریشه سه حرفی آن (أ-ذ-ن) در قالب کلماتی مانند «أذان»، «مؤذن» و «أذن» در آیات مختلف (مانند اعلام حج یا اذان نماز) به کار رفته و از نظر مفهومی با شعائر اسلامی مرتبط است.
جمعبندی و توضیح کامل مآذن
واژه «مآذن» یک اسم مکان جمع در زبان عربی است که به فرهنگ، ادبیات و معماری اسلامی راه یافته است. این کلمه که جمعِ «مئذنه» محسوب میشود، در لغت به معنای گلدستهها و منارههای مساجد است؛ یعنی همان سازههای بلند و استوانهای شکلی که در گذشته مؤذنها بر فراز آن میایستادند تا با صدایی رسا، مردم را به نماز و نیایش فراخوانند.
از نظر ریشهشناسی، مآذن از ریشه سه حرفی «أ ذ ن» مشتق شده که با مفاهیمی چون آگاهی، گوش دادن و اعلام کردن گره خورده است. اگرچه این کلمه به صورت مستقیم در قرآن ذکر نشده، اما نمادی برجسته از توحید، دعوت به سوی پروردگار و شاخصه اصلی معماری مساجد در سراسر جهان اسلام به شمار میرود.