یعنی چه
عالم لاهوت در سنت اسلامی-عرفانی و الهیات به معنای ساحت ذات پاک الهی، غیب مطلق و جهان الوهیت است. این عالم بالاترین مرتبه از مراتب وجود به شمار میرود که فراتر از ماده، زمان و مکان بوده و خلوتگاه مطلق حقتعالی است که دست هیچ آفریدهای به آن نمیرسد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «عـالَـمِ لا هـوت» (ālam-e lāhut) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و مسابقات شرح در متن، پاسخ این اصطلاح با توجه به تعداد حروف مشخص میشود. کلمه راهنمای آن معمولاً «عالم غیب مطلق» یا «جهان الوهیت» است.
به انگلیسی
در متون الهیاتی و فلسفی غرب، برای انتقال مفهوم لاهوت و عالم لاهوت از این واژگان استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح ریشه در زبانهای سامی دارد و در زبان عربی عینا برای تبیین مقام خداوندگاری به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق آن شامل «عالم الهی»، «عالم غیب مطلق»، «جهان خدایی» و «مقام ذات» است که نشاندهنده مرتبهای فراتر از جهان مادی است.
در قرآن
خود واژه «لاهوت» یا ترکیب «عالم لاهوت» به طور مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما مفسران و عارفان مفاهیم آیات توحیدی مانند «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» یا «لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْءٌ» را که به ذات بیمثل و مانند خداوند اشاره دارند، تبیینکننده مقام و مرتبه عالم لاهوت میدانند.
جمعبندی و توضیح کامل عالم لاهوت
عالم لاهوت یکی از کلیدیترین مفاهیم در حکمت، عرفان اسلامی و الهیات تطبیقی است که به عنوان بالاترین و والاترین مرتبه هستی شناخته میشود. این مرتبه، ساحت نور مطلق، احدیت و ذات پاک خداوند است که هیچگونه کثرت، شکل و رنگ مادی در آن راه ندارد. واژه لاهوت از ریشه «إله» به همراه پسوند مبالغه و عظمت ساختار یافته و به معنای مقام الوهیت است.
در نظام جهانشناسی عرفانی (حضرات خمس)، هستی دارای مراتب مشخصی است که از «ناسوت» یا همان جهان مادی و فیزیکی آغاز شده، به «ملکوت» (عالم فرشتگان و ارواح) و «جبروت» (عالم عقول و قدرت) رسیده و در نهایت به «عالم لاهوت» یعنی غیبالغیوب و ساحت ذات الهی ختم میشود. لاهوت در واقع نقطه مقابل ناسوت (جهان مادی و طبیعی) قرار دارد.
با وجود اینکه این اصطلاح در متن صریح قرآن کریم نیامده است، اما زیربنای کاملاً توحیدی دارد و مفسران آن را منطبق بر آیات نفی صفات مخلوقات از خداوند میدانند. این مفهوم به ما یادآور میشود که ساحت پروردگار فراتر از ادراک حسی و فیزیکی انسان است و تنها از طریق شهود معنوی و شناخت عقلانی میتوان به عظمت آن پی برد.