یعنی چه
این واژه صفت مفعولی از مصدر شایستن است و به هر شخص، رفتار یا سخنی اطلاق میشود که فاقد صلاحیت، لیاقت یا تناسب اخلاقی و عرفی باشد. در ادبیات مجازاً به کارهای قبیح و خلاف شرع نیز کار ناشایسته میگویند.
تلفظ
تلفظ این واژه با مصوت بلند «آ» در هجای اول و دوم، و مصوت کوتاه «اِ» (کسره) در هجای سوم و پایانی به صورت nā-šāyeste صورت میگیرد.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، برای راهنمای «ناشایسته» با توجه به تعداد حروف میتوان از کلماتی چون ناسزا، نامناسب، نالایق، ناپسند یا ناروا استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، واژههای Inappropriate برای رفتارهای نامتناسب با محیط و Unworthy برای عدم شایستگی فردی بیشترین کاربرد را دارند.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی این واژه شامل کلماتی چون ناپسند، ناروا، ناسزا و نامناسب است که همگی مفهوم عدم تناسب و نبودِ شایستگی را میرسانند.
نماد چیست
این واژه صفت انتزاعی است و نماد مادی خاصی ندارد؛ اما در ادبیات فارسی نمادی از خروج از عرف اجتماعی، رفتار ناپسند اخلاقی و در تقابل کامل با مفاهیمی چون فضیلت، کمال و شایستگی قرار میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل ناشایسته
واژه «ناشایسته» یک صفت کاملاً پارسی است که از پیشوند نفی «نا-»، بن ماضی «شایست» و پسوند صفتساز تشکیل شده است. این کلمه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین به معنای نالایق، ناسزاوار و هر آنچه که درخور و مستحق نباشد معنا شده است. کاربرد این واژه هم برای ویژگیهای فردی (مانند شخص نالایق) و هم برای افعال و کردار انسانی (مانند کار ناپسند) رواج دارد.
گرچه خود این واژه فارسی در متن عربی قرآن نیامده، اما مفاهیم همارز آن به وفور در قالب تعابیری چون «غَیْرُ صَالِح» (عمل ناصالح)، «فَاحِشَة» (کردار بسیار زشت) و رفتارهای «سُوء» به چشم میخورد. در بستر ادبیات و فرهنگ عامه نیز، ناشایسته به عنوان نمادی از دوری از اخلاق، ادب و اصالت شناخته میشود و متضاد کلماتی چون شایسته، لایق و برازنده است.