یعنی چه
عبارتی توصیفی برای اشاره به هر نوع بافته، منسوج یا لباسی است که به دلیل کارکرد طولانیمدت، شستشوی مکرر یا عوامل محیطی، کیفیت، رنگ و استحکام اولیه خود را از دست داده و دچار ساییدگی، پارگی یا پوسیدگی بافت شده باشد.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «پارچه» (Pârče) با کسرهٔ اضافه و «فرسوده» (Farsude) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند خرقه، سمل، رثه و مندرس نیز به عنوان پاسخهای موازی یا هممعنی برای این مفهوم به کار میروند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به میزان پوسیدگی و کاربرد، از عبارات توصیفی فوق استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای اشاره به بافتهای از بین رفته و مندرس از این واژگان استفاده میکنند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و عرفانی، این مفهوم نمادی از فقر ظاهری، درویشی و زهد (پوشیدن خرقه کهنه برای دل بریدن از دنیا) است. همچنین به صورت نمادین به زوال مادیات، فناپذیری دنیا، پیری و فرسودگی جسمانی انسان در گذر زمان اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل پارچه فرسوده
عبارت «پارچه فرسوده» یک ترکیب وصفی روان در زبان فارسی است که از کنار هم قرار گرفتن موصوف و صفت ساخته شده و به منسوجاتی اشاره دارد که کارایی و استحکام اولیه خود را از دست دادهاند. این اصطلاح در مکالمات روزمره برای نامیدن لباسها یا پارچههای کهنه و اسقاطی به کار میرود.
از منظر واژهشناسی، هر دو جزء این ترکیب ریشه در زبانهای ایرانی باستان و پهلوی دارند؛ «پارچه» از مصغر پاره و «فرسوده» از مصدر فرسودن به معنی ساییده شدن بر اثر زمان است. این مفهوم در فرهنگ و ادبیات فارسی فراتر از معنای مادی خود، حامل بارهای نمادینی چون قناعت، زهد، بی ارزش بودن تجملات دنیوی و همچنین یادآور گذر ناگزیر عمر است.